Orzeczenie o niepełnosprawności

Czeka nas kolejne przedłużenie orzeczenia. Z "nowości" o których się dowiedziałem to potrzebny jest odpis skrócony aktu urodzenia dziecka (dobrze, że jeszcze nie zaświadczenie z parafi i 12 ostatnich druczków opłaty abonamentu radiowo-tv). Przy próbie ustalenia po co rzeczony akt urodzenia jest potrzebny dowiedziałem się, że w celu ustalenia tożsamości dziecka (sic!). Rozumiem, że mając takowy akt urzędnik od razu pozna, że rodzic chciał biedne Państwo oszukać i przyszedł zniepełnosprawnym dzieckiem sąsiadów w celu wyłudzenia świadczeń.

Kolejny absurd to terminy. Nie można wyznaczyć terminu zespołu przed upływem okresu na jaki jest wydane poprzednie orzeczenie. Dopiero zaś po otrzymaniu orzeczenia (conajmniej tydzień po spotkaniu z zespołem) można złozyć wniosek o legitymację osoby niepełnosprawnej. W efekcie prez min. 2 tyg. dziecko nie może korzystać np z przysługującego mu prawa do przejazdów komunikacją miejską. Jakby wniosku o legitymację nie można było złożyć wcześniej i otrzymać legitymacji (lub nie) razem z orzeczeniem. Podsumowując - czeka rodzica co najmniej trzykrotne odwiedzenie instytucji.

Należy też przypilnować by orzeczenie uzyskać w kilku egzemplarzach (będzie potrzebne do innych celów np. składając wniosek o zasiłek pielęgnacyjny). W ramach oszczędności (?) nasz Powiatowy Zespół... wydaje jeden egzemplarz i każe sobie we własnym zakresie skserować i wrócić do szacownej instytucji z kserami to łaskawie poświadczą za zgodność z oryginałem.  Mam nadzieję, że kiedy już nasze Państwo poradzi sobie ze sławnym jednym okienkiem przy rejestracji firm to zajmie się dalszą likwidacją innych biurokratycznych barier i absurdów.

Pozdrawiam i zapraszam na:

http://deszczowy-chlopiec.blog.pl

Dopisuję się tutaj bo za bardzo nie wiem gdzie przelać swoją gorycz. Właśnie przyszło mi orzeczenie z Wojewódzkiej. W Powiatowej składałam o przedłużenie z możliwością otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego. Mam 10 letniego syna z Zespołem Aspergera + Astma oskrzelowa+ Alergia. Dostałam przedłużenie, ale bez możliwości opieki nad dzieckiem czyli bez możliwości pobierania świaczenia pielęgnacyjnego. Złożyłam odwołanie o zmiane symbolu schorzenia, bo nie wiem czemu usilnie wpisali mi 02-P (a jak wszyscy już wiedzą od 2010 r mamy  12-C) oraz ze wskazaniem, że syn wymaga na codzień pomocy opiekuna. Jak wcześniej się dowiedywałam na te schorzenia powinnam dostać ten zapis bez problemu. I co??? Po miesiącu oczekiwania od komisji bo Wojewódzkiej się sie spieszyło, żeby wysłać orzeczenie (powinno być 14 dni) dostałam odmowę, zmieniono nam symbol ale nie przyznano mi konieczności opieki czego za bardzo nie jestem w stanie pojąć, tym bardziej że teraz tylke się mówi o konsekwencjach autyzmu. I zostałam z niczym, pomimo pięknych frazesów, jak to matki dzieci niepełnosprawnych w związku z niepodjęciem zatrudnienia lub rezygnacji mogą otrzymywać świadczenie pielęgnacyjne i spokojnie opiekować się swoim dzieckiem. Aż żal bierze na to co u nas się dzieje ((

Miałam taką samą sytuację - dość , że Komisja "uzdrowiła" mojego syna to na dodatek uznała, że nie wymaga on stałej opieki. Zrobiłam wtedy 2 rzeczy :

1) poszłam z moim synem do pani przewodniczącej Powiatowego Zespołu..., do gabinetu, zapytać co mam w tej sytuacji zrobić gdyż na termin komisji po odwołaniu trzeba było czekać aż 3 miesiące a świadczenie było całym moim dochodem, no i syn wymagał 24 godzinnej opieki! Przy okazji tej wizyty mój syn "przestawił" gabinet pani przewodniczącej tak, że powiedziała iż jako psychologowi jej to zupełnie wystarcza do oceny i ona weźmie do rozpatrzenia nasze odwołanie na kolejną komisję, w przeciągu kilku dni.

2) Od razu na tej wizycie złożyłam odwołanie, które wczesniej sobie przygotowałam. Miało 7 stron gdyż opisywało dokładnie wszystkie deficyty i schorzenia mojego syna, zachowania, reakcje, itd w konkretnych sytuacjach i równocześnie w oparciu o punkty  "Rozporządzenia w sprawie orzekania..."

Aby skutecznie się odwołać musisz poczytać CAŁE to roporządzenie i potem przełozyć to na Twoją sytuację, "wpisać w nie" swoje dziecko.

Ja dostałam nowe orzeczenie, takie jak powinnam czyli adekwatne do chorób syna ( też  Asperger , padaczka, upośledzenie)  po miesiącu (komisja faktycznie rozstrzygła odwołanie po kilku dniach i juz nawet nas nie wzywali).Powodzenia!

Mój syn miał orzeczenie o niepełnosprawności i pkt.7 i 8 na tak - o 16 roku życia wymagał stałej opieki. Skończył 16 lat i nie wymaga, bo go "w papierach" pani lekarz medycyny uzdrowiła i dała mu lekki stopień, bez wskazań. 12-c też nie dostał. Po odwołaniu do wojewódzkiego w Katowicach, a tam zmienili jedynie stopień na umiarkowany i usłyszałam od psychologa, że"... jak by musiał zostać sam, to by został". Lekarz go powitał słowami "Słucham pana," i po chwili braku odpowiedzi powtórzyła "No słucham pana". W tej chwili jesteśmy po wizycie u biegłego sądowego i czekamy na sprawę w sądzie.

Ja dopiero szykuję się na komisję (już czwarta). Z góry wiem, że na świadczenie pielęgnacyjne nie mam co liczyć. Syn ma 12 lat, a wygląda na co najmniej 14 i na pierwszy rzut oka jest typowym chłopcem. Syn ma autyzm , ale już dwa lata temu lekarz orzecznik uznał, że moja opieka jest zbędna- dopiero po odwołaniu zmieniono decyzję w punkcie 7 orzeczenia.

Niestety słyszłam, że obecnie orzecznicy starsze dzieci traktują jako radzące sobie w życiu codziennym; jeśli nie prowadzisz dziecka za rękę to już jest zdrowe itp.....To jest niesprawiedliwe i krzywdzące dla tych dzieci. Dziecko autystyczne czy jest to 7-mio latek czy 12-sto latek wymaga ciągłej rehabilitacji i terapii zarówno w placówkach specjalistycznych jak i w domu. Nie wyobrażam sobie jak takie dziecko przyjdzie ze szkoły, włączy gaz i podgrzeje sobie obiad, rozpali w piecu (idzie zima)albo będzie siedział w zimnie i czekał na powrót rodziców, odrobi lekcje( gdzie trzeba mu na nowo tłumaczyć lekcje i uzupełniać notatki i, gdyż nie nadąża z pisaniem),a kiedy terapia specjalistyczna, na którą trzeba dojechać ponad 20 km, czasami jest to nawet codziennie w różnych godzinach. Zaczął się okres dojrzewania co wiąże się z wybuchem hormonów nie będę rozpisywać się na temat, ale powiem, że jest to dość trudny okres..........i bałabym się zostawić dziecko bez opieki.

Nie pracuję, sprawuję opiekę nad chorym dzieckiem najlepiej jak umiem. Wiem, że taka opieka jest i będzie mu potrzebna jeszcze przez jakiś czas. Każde dziecko jest inne nie można wszystkich wrzucać do jednego worka. Już poprzednim razem lekarz sugerował, abym poszła do pracy.Ludzie kto mi da taką pracę żebym mogła wychodzić o różnych porach, kto wogóle da mi pracę? Przecież w naszym województwie jest największe bezrobocie. Nie wiem jak to będzie na komisji, ale jedno jest pewne przyszłośc mojego syna jest dla mnie najważniejsza. W dalszym ciągu będę mu pomagała w usamodzielnianiu się, w nauce i w doworzeniu na systematyczne zajęcia do Oś. Specjalistycznych.

pozdrawiam wszystkich rodziców

Witam

Trochę nie rozumiem... skoro Asperger, to chyba nie powinno być upośledzenia... Aspergera orzekają (chyba) gdy jest norma intelektualna. Proszę w tej kwestii o wyjaśnienie specjalisty.

Pozdrawiam

Jeśli chodzi o szkołę to było i jest różnie. Na początku jego zachowania było nieprzewidywalne. Trudno było przystosować się, zaakceptować zasady i warunki panujące w grupie.Dochodziło do tego, że uczestniczyłam razem z nim w zajęciach przedszkolnych. W miarę upływu lat powoli dostosywywał się do zasad, ale w dalszym ciągu bywają mniejsze lub większe problemy.

Dużym plusem jest fakt, że dzieci się znają od zerówki i uczęszczają potem razem do kolejnych klas. Mojego syna klasa traktuje obojętnie; nie dokuczją mu, nie zaczepiają ot jest bo jest... Oczywiście podejście innych dzieci zależy głównie od niego samego. Nie jest szykanowny, gdy jego zachowanie jest dobre tzn. spokojny, wyciszony, ale kiedy następuje złość, zdenerwowanie i seria różnych stereotopii to bywa różnie.

Ważne jest też podejście nauczycielii -powinni okazywać wsparcie, wyrozumiałość i pomoc bez etykietowania ucznia z problemami. Należy rozmawiać z nimi o problemach dziecka jakie ma odnośnie danego przedmiotu i oczywiście przedstawiać opinie czy zaświadczenia , gdyż niektórzy to służbiści i nie wystarczy słowo rodzica ( w tym celu Poradnia Pedagogiczna jest pomocna).

Syn jest o tyle w dobrej sytuacji, że od piątego roku życia uczęszcza do tej samej szkoły(zerówka, podstawówka, potem gimnazjum) i sądzę, że do końca jego edukacji będzie to ten sam budynek.

Ogólnie nie jest źle, ale nasze społeczeństwo nie należy do nadmiernie wyrozumiałego i zawsze znajdą sie takie jednostki, które wykorzystają odmienność. Należy z nimi walczyć, a przede wszystkim walczyć w zarodku. Trzeba być w stałym kontakcie ze szkołą żeby w razie potrzeby reagować, no i okazywać duże wsparcie takiemu dziecku; tłumaczyć czasami po kilka razy, wyjaśniać, rozmawiać poprostu być......

Pozdrawiam

-W kolejnym liśie opowiem jak poszło na komisji

Witam

 Mam taką prośbę, otóż złożyłam dokumenty o nadanie niepełnosprawności dla mojego syna, który ma autyzm atypowy. Bardzo zależy mi aby przyznali mi punkt 7 ponieważ nie mogę podjąć pracy. Mój starszy 12 letni syn ma Zespół Aspergera i dostał w siódmym punkcie " nie wymaga", nie odwoływałam się ponieważ jestem z tych , że nie wypada. I tak to trwa , sami wiecie ,że trzeba być z dzieckiem non stop, co będę się rozpisywać. Teraz gdy będę na komisji czy warto wspominać o moim starszym synie, czy to przypadkiem nie pogorszy, bo wiecie, że na komisji to najlepiej się nie odzywać. Młodszy syn ma 5 lat. wymaga intensywnej terapii, a starszy syn można powiedzieć , że jeszcze większej terapii, ale na to potrzebny jest czas. Na obecną chwilę nie jestem w stanie pracować. Proszę, napiszcie mi co mam mówić na komisji może ktoś miał podobny przypadek. 

Dziekuję za podpowiedź. Napiszę jak mi poszło na komisji, mam nadzieję, że mieszczę się w ich kryteriach...