SZKOŁA KRAKOWSKA

Witam. Ostatnio, jako terapeuta metodą krakowską, uczestniczyłam w konferencji "terapia neurobiologiczna - doświadczenia praktyków". Jedna z pań, która opowiadała o swoich doświadczeniach powiedziała, że odkąd pamięta chciała pracować z dziećmi, które mają problemy rozwojowe. Skończyła wiele szkół, stosowała różne sposoby, by pomóc maluchom, ale czuła, że efekty są małe. Postanowiła więc studiować logopedię w Krakowie, przez długi czas wszystko oceniała krytycznie. Ale dziś, po latach pracy wie, że wybrała słuszną drogę.

Kiedy mówię "metoda krakowska" często spotykam się prawie z agresywnymi reakcjami, że co to niby za metoda, że nikt tutaj prochu nie wymyślił itd. Ci, którzy nie zadali sobie trudu zapoznania się z metodą skupiają się na jej aspekcie związanym z czytaniem i głoszą twierdzenia, jakoby była to rzecz zasadnicza. Prof. Cieszyńska zadała sobie trud opracowania terapii spójnej, uczy swoich studentów całościowego patrzenia na małych pacjentów. Podstawą jest określenie czego brak w rozwoju dziecka (tego na danym etapie się nie pojawiło) i taka stymujacja, by dana funkcja zaistniała.

Pojawił się w dyskusji także aspekt dotyczący tego, że absolwenci szkoły krakowskiej pracują prywatnie. Tak, ale jak poprowadzić skuteczną terapię przez 20-30 minut w gabinecie w przychodnii i to czasem raz na 2-3 tygodnie? Każde dziecko jest inne, każde wymaga opracowania indywidualnego programu. Przygotowanie 60 minut takich zajęć oznacza drugie tyle na przygotowanie się do zajęć. Istniejące placówki często nie dają takich możliwości. Przynajmniej ja nie znalazłam placówki, która zapewni mi pomoce dydaktyczne, da komputer, kolorową drukarkę, laminator do przygotowania indywidoalnie dla dziecka pomocy i zapłaci za czas jaki należy poświęcić na te przygotowania. Poza tym - bez przesady: lekcje angielskiego są droższe, a wątpię żeby któryś nauczyciel po 1-2 goddziny przygotowywał się do zajęć i wydawał krocie na materiały do pracy.

Powszechny pogląd o logopedzie to "osoba przed lustrem machająca językiem". Tymczasem szkoła krakowska uczy, że organizm to jedno, pojawienie się jednych umiejętności warunkuje nabycie innych. Stąd konieczność stymulacji wszystkich funkcji poznawczych, nie samej mowy jako elementu oderwanego od całości. 

Metoda krakowska na pewno nie jest lekiem na każdy przypadek, takiego leku jeszcze nikt nie wymyślił, ale skoro często słyszę od mam "szkoda, że wcześniej do pani nie trafiłam", to oznacza to, że jest skuteczna.

Zapomniałam o jeszcze jednym ważnym dla mnie pytaniu

7) jak pracujecie z echolalią?

Bla, bla, bla.

W wątkach na tym forum, w których pojawia sie temat szkoły krakowskiej padły konkretne wątpliwości konkretne zarzuty i konkretne pytania. O komunikację, o Teorię Umysłu itd.

Proponuję je wszystkie dokładnie przeczytać i zanalizować zanim przystąpisz, zacna koleżanko, do dyskusji.

Nie ma żadnej agresji, jak już to skrajna irytacja, że zamiast konkretnych argumentów czyta sięw kółko "świadectwa" w rodzaju "pani Zdzisława skorzystała i już po dwóch miesiącach jej dziecko zostało absolwentem Harvardu, a pan Zenek nie skorzystał i dziś jego dziecko kiwa się przy kaloryferze w domu pomocy społecznej w Pętlicy Wielkiej".

pozdrawiam

l_u

No to mam pierwsze pytanie: czy uważasz (dajmy spokój panom i paniom), że istnieje jedna, taka sama przyczyna powodująca brak komunikacji werbalnej u dzieci z afazją i u dzieci z autyzmem? Czy też uważasz, że przyczyny te są różne?

No więc pozwolę sobie rozwinąć. "Wyuczona" mowa oznacza, że dziecko technicznie potrafi wypowiadać słowa, natomiast nie robi tego spontanicznie. Co oznacza, że mowa ta pozostaje niefunkcjonalna. Podobnie jak echolalia (która niekiedy oczywiście może mieć aspekt komunikacyjny, ale często wypowiedzi echolalicznie nie mają takiej wartości).

Nie pytam o teorię, bo w teorii dużo rzeczy wygląda bardzo fajnie. Pytam o praktykę. Widzisz, trochę dłużej pracuję w zawodzie i różne rzeczy widziałem. M. in. zapoznałem się z co najmniej klikoma nagraniami  z terapii logopedyznej metodą krakowską, które prowadziła p. Wianecka. Jestem w posiadaniu także kilku programów terapeutycznych sygnowanych pieczęcią terapeutek szkoły krakowskiej w tym samej pani prof. Cieszyńskiej. Programów nadmienię, dla dzieci w różnym wieku. Wielokrotnie rozmawiałem z rodzicami korzystającymi z terapii logopedycznej wg koncepcji szkoły krakowskiej, prowadziłem także terapię byłych małych pacjentów terapeutów SK. Na końcu - miałem możliwość bezpośredniej współpracy z absolwentką logopedii z Krakowa.

Otóż doświadczenia te absolutnie nie pokrywają się z Twoim stwierdzeniem, że...

Z analizy ww. informacji stwierdzam, że dzieci są uczone przez Was mechanicznej mowy, nie mają zaleconego żadnego treningu komunikacyjnego. Są uczone dokładania obrazków do obrazków, etykiet do obrazków  - co samo w sobie nie jest oczywiście czymś złym - tyle, że robią to bezcelowo, bo następnie nie mają zaleceń co do wykorzystania tych umiejętności w komunikacji z otoczeniem.  Nie ma żadnej stymulacji do komunikacji spontanicznej. 

Dla mnie to jest oczywiste, że praktyka nie zakłada czegoś takiego, ponieważ wg mnie błąd w teorii został popełniony już na etapie założeń. Mianowicie błędem jest uznanie, że z dziećmi ze spektrum autyzmu można pracować dokładnie takimi samymi metodami co z dziećmi z alalią i afazją.

Czy nie jest prawdą, że przedkładacie mowę werbalną nad inne formy komunikacji (np. wizualne - mam na myśli systemy obrazkowe czy gesty np. Makaton) - nawet jeśli nie ma to uzasadnienia terapeutycznego (głębsza niepełnosprawność intelektualna, stosunkowo późny wiek dziecka, które nie mówi, duże nasilenie objawów autyzmu)?

Do tych wszystkich zastrzeżeń dochodzi kwestionowanie koncepcji mówiącej o zaburzeniach Teorii Umysłu (w publikacjach SK), negowanie komunikacji alternatywnej (która, jak stwierdził jeden z obecnych na tym forum apologetów SK jest niczym innym jak "tarzaniem się po podłodze z piktogramami) i in,... A więc fundamentalnych rzeczy zarówno w teorii, jak i praktyce - jeśli chodzi o terapię dzieci ze spektrum. Nie fundamentalnych bo ja, lotny umysł, tak mówię, tylko fundamentalnych w świetle najnowszych badań i publikacji autorów uznanych na całym świecie (Cohen, Shore, Frith itd. itp. etc.).

pozdrawiam

l_u

Szanony Panie, tak też sądziłam dając się podkusić, by wypowiedzieć się na tym formum, że  będę wciągnięta w niepotrzebną (przynajmniej mnie - ze zględu na czasochłonność) dyskusję. Odpowiem krótko: nie ma Pan racji sądząc, że terapię metodą krakowską prowadzi się tak samo wobec każdego dziecka - założenia są te same, przebieg terapii ma naśladować rozówj dziecka w taki sposób jak to się dzieje u dzieci bez problemów rozwojowych ( a tu raczej wielkich różnic nie ma - bo oto jeszcze żadne prawidłowo rozwijające się dziecko nie nauczyło się chodzić przed siadaniem czy mówić zdaniami przed sylabą), ale każda osoba jest inna, więc przysłowiowego "przepisu na ciasto" nie ma. Nie ma Pan też racji mówiąc, że zaczyna się od obrazka i nadawania im znaczeń. Przeciwnie - zaczyna się od konkretu. Wcale nie technika mowy jest najważniejsza, ale to czy dziecko wie, co mówi (stałabym w miejscu, gdyby technika była dla mnie najważniejsza - zresztą które dziecko w swoim rozwoju zaczyna od bezbłednej w mowy - co nie znaczy, że ten aspekt pomijany jest kompletnie).Pani Wianecka pisze dla swoich pacjentów programy dnia, w których każda czynność, rzecz (różnie w kolejnych etapach) jest nazywana, więc tu początek nie jest obrazkiem, a rzeczywistością. Naśladownictwo ruchów  ust - wspieramy się gestami artykulacyjnymi (podpowiedziami), czasem (choc ja w ograniczonym zakresie) w poważniejszych przyadkach MTG. Proszę Pana, ja też spotkałam się z terapeutką, która ponoć prowadziła dziecko metodą krakowską, "nauczyła" już niemal dziecko czytać, a samogłosek nie rozróżniało... Nie chcę absolutnie nic zarzucać osobie z którą Pan współpracuje, ale coś tu nie do końca jest tak. Ma Pan rację - nie uznajemy metod niewerbalnych - tam gdzie mowę można wywołać (nie w każdym przypadku jest to możliwe i takie uogólnienie o jakim Pan pisze jest tu nadużyciem). Ja też widziałam wiele filmów m. im taki, który pokazał chłopca poddanego późno terapii - nie nauczył on się mówić nigdy, za to dobrze radził sobie w innych aspektach. Proszę mi wybaczyć, ale  nasz język jest (choćby pod względem fleksyjnym) jednak bardzo różny od angielskiego. Bodajże Frith pisze, że w ZA język jest niediagnostyczny. Czyżby... jak Pan pisze ma Pan wiele lat doświadczenia - to na pewno zauważył Pan, że rozwój mowy u osób z ZA jest raczej niespecyficzny, a przez to dużo można ze sposobu jego użycia powiedzieć.

Reasumując: ja widzę efekty swojej pracy: rozmawiam z dzieckiem, które trafiło do mnie z poważnymi problemami - i (choć to może Pana zaskakuje) nie rozmawiamy dokładając etykiety pod obrazki, ani każde z nas o czymś innym. Jeżeli kiedyś trafię na metodę, która będzie bardziej przekonująca dla mnie - kto wie, może obiorę inną drogę. Rozumiem, że Pana metoda krakowska nie przekonuje, rozumiem, że są wg. Pana lepsze rozwiązania - proszę więc robić to, co uważa Pan za słuszne. A ja będę robić swoje. Z mojej strony to temat wyczerpuje - bez względu jak Pan to zinterpretuje.

No cóż, dziwny argument z tą czasochłonnością. Skoro Pani nie ma czasu prowadzić dyskusji, to po co zapisywaćsię na forum?!

Pani nie zrozumiała. Ja wiem jakie są etapy rozwoju mowy i co po sobie kolejno następuje. Ja tylko próbuje Pani powiedzieć, że wg dostępnej wiedzy PRZYCZYNA zaburzeń w rozwoju mowy w autyzmie i afazji NIE JEST TA SAMA.

Jeśli dla Pani nie implikuje to RÓŻNYCH konsekwencji, no to trudno. Dla mnie implikuje. Głowa może kogoś boleć z różnych przyczyn, jeśli natomiast potraktuje się to zawsze tak samo, to może skończyć się przykro, nie uważa Pani?

Proszę mnie nie łapać za słowa, użyłem skrótu.

I nie w Krakowie wymyślili kolejne etapy przechodzenia od konkretu do słowa:)

Ależ ja się z tym zgadzam.

Tzn. jakich? W aspekcie komunikacyjnym? Jak?

Nie rozumiem powyższego. Ja nic nie pisałem o języku angielskim, ani o fleksji. Ani nie pisałem o specyfice języka.

Ja cały czas piszę o KOMUNIKACJI, a nie o języku polskim, czy angielskim.

Skoro Pani uważa, że komunikacja niewerbalna - np. PCS, piktogramy czy Makaton, czy choćby zdjęcia - jest do bani, to proszę mi odpowiedzieć na pytanie, w jaki sposób Pani trenuje dziecko autystyczne, które potrafi wyartykułować słowo "pić" do spontanicznego wypowiadania tego słowa w adekwatnych sytuacjach.

Bo to co różni osoby autystyczne od osób z opóźnieniem czy brakiem mowy to fakt, że w zdecydowanej większości nie wykorzystują one swoich zasobów w sposób funkcjonalny.

Dziecko może echolalizować, a więc - mówić - a jednak echolalia nie jest komunikacją, prawda?

Więc ponawiam prośbę - proszę opisać w jaki sposób Pani to u dziecka autystycznego wywołuje, tj. spontaniczne wykorzystanie słów?

Jeśli Pani zechce ja bardzo chętnie opiszę Pani w jaki sposób prowadzi się trening komunikacyjny z wykorzystaniem technik alternatywnych, który skutkuje - u tych dzieci, które nie mają przeszkód artykulacyjnych czy neurologicznych - pojawieniem się funkcjonalnej mowy werbalnej. Ale panie przodem - proszę się pierwej podzielić.

I jeszcze jedno - pisze Pani na końcu, że temat jest wyczerpany. Wg mnie nie jest i ponownie dziwię się PO CO zapisała się Pani na forum, skoro unika Pani rozmowy.

pozdrawiam

l_u

Do Janka - przeczytałam prawie wszystko, co napisała prof. Cieszyńska, (w domu mam 4 książki, łącznie z ostatnią), byłam na jednym warsztacie i jednej konferencji, a moje dziecko wiele lat było w terapii u Eli Wianeckiej, którą bardzo szanuję, mimo, że nie uznaję metody MTG i "uścisku kontaktowego" - nie wiem, dlaczego je wprowadziła do swojej pracy, bo przez wiele lat osiągała sukcesy bez tego. Więc myślę, że znam metodę być może nawet lepiej niż Pan. 

Więc nie dlatego teraz jako terapeuta pracuję ABĄ, że nie znam niczego innego. I myślę, że to nie jest właściwa forma dyskusji - inni mają inne zdanie, tzn, że są głupsi od nas.   

Założył Pan, że skoro cenię terapię ABA, to musiałam być zawiedziona terapią wg metody krakowskiej. Nie mam specjalnych zastrzeżeń do metody krakowskiej  i myślę, że moje dziecko osiągnęło dużo zważywszy na truności, które miało (poza MTG i "uściskiem kontaktowym", bo na to nie zgadzam sie ze względów etycznych, a nie metodycznych), nie podoba mi się jedynie, że terapeci wypowiadają się z taką zacieklością na temat "behawioralki", jak Pan to ładnie okreslił, chociaż z opisu w ostatniej książce p.Profesor wynika, że naprawdę niewiele wiedzą na jej temat. 

A tymczasem pani BET opisuje, jak to podaje coś ręką dziecka, póki dziecko samo nie potrafi tego zrobić - dokładnie podpowiedź fizyczna, opisana w terapii behawioralnej. Bardzo wiele procedur wykorzystywanych w edukacji swoje korzenie ma w terapii behawioralnej, nie  ma co się oburzać. 

I pewnie jest tak, że wielu terapeutów źle wykonuje swój zawód - dotyczy to z pewnością i terapeutów behawioralnych i terapeutów metody krakowskiej (bo jeśli jakaś pani z opisu którejś z mam podszczypuje dziecko, by pracowało, to chyba nie jest to wina metody,tylko problem tej konkretnej pani, a jeśli terapeuci ABA mowią kalkami z języka angielskiego to też nie jest winą metody, tylko tych konkretnych terapeutów (to znowu cytat z ostatniej książki). Ale argument, że dziecko zrezygnowało z terapii u p. Profesor, poszło na terapie ABA i przez rok nic nie osiągnęło i nic już nie osiągnie - po prostu zostało zmarnowane, moim zdaniem jest nieuczciwy. Nie ma żadnej gwarancji, że dziecko osiągnęłoby nie wiadomo jak wiele decydując się jednak na metodę krakowską - są dzieci, które prowadzone metodą krakowską jednak nie zaczęły mówić i ich funkcjonowanie nie uległo radykalnej poprawie. Sama znam kilkoro takich dzieci. I wcale nie uważam, że to koniecznie wina złej terapii - po prostu ich możliwości były mniejsze, problemy wynikające z autyzmu większe...  Albo MTG tym konkretnym dzieciom przyniosło więcej szkody niż pożytku. 

I znowu - nikt nie proponuje piktogramów ZAMIAST mowy dziecku w wieku 3,4 lata. Piktogramy mogą wspomagać, bo pokazują dziecku po co ma mówić - jaką korzyść może osiagnąć, gdy ludzie obok niego będą rozumieli o co mu chodzi. Jest wiele badań wskazujących, że to tylko pomaga i dziecko zaczyna mówić i piktogramy można wycofać. Błąd polega na tym, że jeśli uprzemy się na mowę przez kolejne kilka lat, dziecko nie będzie miało żadnej innej możliwości komunikacji, a mowa jednak się nie pojawi - dziecko tylko na tym straci, nie mówiąc już o trudnych zachowaniach,które prawie zawsze występują u dzieci, gdy nie umieją się porozumieć. Statystyki mówią, że 30% dzieciaków nie zacznie mówić - jeśli uzna Pan, że to dlatego, że nie były właściwie prowadzone, to myślę, że jest Pan zbyt wielkim optymistą. Ja na szczęście jak dotąd nie trafiłam na dzieci z tych 30%, ale to nie znaczy że ich nie ma. 

Jeśli nauczy Pan dziecko dobrze pisać i czytać, to przecież dziecko może potem przejść na tę formę komunikacji - nikt się nie upiera, że jakiś system jest najlepszy - dobieramy go do dziecka, a nie odwrotnie. 

Poza tym jestem otwarta na krytykę, więc żadne krytyczne uwagi mnie nie ranią, bo nie jestem emocjonalnie przywiązana do żadnej metody. To nie jest religia, to jest narzędzie w mojej pracy, do ktorego należy podchodzic krytycznie, bo metody też się zmieniają, należy je zmieniać i udoskonalać. ABA teraz tez nie jest dokładnie taka sama jak 30 lat temu, bo wiemy więcej i o autyzmie i o mózgu i ciągle dowiadujemy się czegoś nowego. Chętnie mogę polemizować z uwagami krytycznymi, ale nie na poziomie "jakaś pani gdzieś prowadziła terapię jakoś i to dowód na to, że metoda jest zła", bo ciężko mi polemizować z tym, że ktoś być może źle pracuje. W końcu Bet stwierdziła, że są ludzie mówiący, że pracują metodą krakowską, ale tak naprawdę nie mają o niej pojęcia. 

Chciałabym tylko, żebyśmy jako terapeuci byli otwarci, bo nie nauczymy się niczego nowego, jeśli uznamy, że już wszystko wiemy.

Ale oni tego nie rozumieją. Ja już im to tłumaczyłem, ale oni nie przychodzą tu dyskutować, tylko robić sobie reklamę.

Nie rozumieją, że techniki niewerbalne mają WSPOMAGAĆ rozwój mowy werbalnej u osób autystycznych, a nie go zastępować. Nie doszliśmy nawet do etapu, w którym móglbym im np. opisać jak wykorzystuje się piktogramy, czy inne obrazki w pracy nad rozwijaniem kompetencji narracyjnych czy dialogowych u dzieci i nastolatków MÓWIĄCYCH z autyzmem czy zespołem Aspergera. Tak, mówiących. Bo techniki niewerbalne WSPOMAGAJĄ rozumienie koumunikacji u osób, które myślą w przeważającej mierze niewerbalnie.

Tylko najpierw trzeba mieć jakiekolwiek pojęcie o autyzmie, żeby to rozumieć. Ci z terapeutów krakowskich, którzy wypowiadali się na tym forum - są w kwestii autyzmu niedouczeni. I to jest groza.

pozdrawiam

l_u

lotny umysł...dobrze że tu jesteś...miałam niestety nieprzyjemną możliwość słuchania wypowiedzi dr Pani Orłowskiej- Popek, która mnie tylko utwierdziła w tym,że jest to hermetyczne środowisko, z patentem na rozwój mowy. Negowała wszystkie terapie używając przy tym nieprzychylnych słów. Podważała autorytety z dziedziny logopedii,pedagogiki, psychologii klinicznej. Marta Bogdanowicz-profesor zw.dr hab psycholog kliniczny dziecięcy to osoba, której metody nie poparte są neurobiologią(!)dr Tomasz Smereka i dr Małgorzata Młynarska to wrogowie nr 1. Reszta to też banda imbecyli w jej mniemaniu. No Grabias jest ok(hehe)

 Ja wiem jakie są etapy rozwoju mowy i co po sobie kolejno następuje. Ja tylko próbuje Pani powiedzieć, że wg dostępnej wiedzy PRZYCZYNA zaburzeń w rozwoju mowy w autyzmie i afazji NIE JEST TA SAMA.

nie jesteś sam- ja też to wiem...:)Dla mnie o fanatyzm ociera się ta metoda, bo jak słusznie piszesz ...czy przez wieki dziećmi z autyzmem zajmowali się nieodpowiedzialni terapeuci???wszystkie metody zostały przez nią zanegowane: alternatywne metody komunikacji, dogoterapia, hipoterapia, Metoda Dobrego Startu, Knill, Teoria umysłu,Doman, od obrazka do słowa,Knill i wiele wiele innych...a najgorszy wróg TOMATIS i muzykoterapia...padło z jej ust jeszcze jedno straszne stwierdzenie- dziecko które nie nabyło kompetencji komunikacyjnych nie powinno iść do przedszkola, najpierw powinno być poddane programowaniu mowy..(o zgrozo!)Czytałam książki pani Cieszyńskiej i Wianeckiej, mam również w posiadaniu kilka pomocy dydaktycznych i wykorzystuję je podczas pracy. Miałam okazję słuchać również wykładu pani Cieszyńskiej, z częścią rzeczy się zgadzam, wiele rozwiązań jest ciekawych, ale nie można popadać w taką skrajność, iż się uważa że ta metoda jest jedyną słuszną, a reszta psychologów, logopedów, pedagogów to banda debili...nie rozumiem też tłumaczenia terapii behawioralnej tym,że bazuje na biedronkach i cukierkach- to jest dopiero uproszczenie...Terapeutki szkoły krakowskiej nie podążają za dzieckiem, gdy wejdzie pod stół, buntuje się to stosują "ucisk terapeutyczny"(konsekwencja na złe zachowanie), sadzają przy stoliku i kontynuują ćwiczenia według swoich założeń, za prawidłowe wykonanie ćwiczenia wzmacniają werbalnie :brawo,świetnie zrobiłeś?Czym to się różni od behawioru??Za złe zachowanie jest konsekwencja, za dobre wzmocnienie werbalne. Dla mnie autorytetem natomiast nie jest osoba, która z wykształcenia jest językoznawcą i logopedą i w swojej karierze pracuje głównie z osobami niesłyszącymi, lub wysokofunkcjonującymi autystami, oraz  dziećmi z ZA w normie intelektualnej. Wiedzę o terapii w komunikacji najpierw trzeba dobrze osadzić w wiedzy o autyzmie...a tu mi tego zabrakło i magiczne słowo neurobiologia w ustach językoznawcy brzmi jak czary- mary- hokus- pokus, bo neurobiologiem de facto nie jest 

Jeżeli Pana dziecku ta metoda pomogła i wyłącznie dzięki niej zaczęło sprawnie się komunikować werbalnie,to niewątpliwie jest sukces i z Pana punktu widzenia dyskusji nie ma. Z mojego punktu widzenia dyskusja jest, bo skoro terapeuci szkoły krakowskiej wylewają pomyje w swych osądach na wszystkich innych specjalistów, to ci powinni się bronić. Pisze Pan,że  widzi Pan efekty pracy...do mnie natomiast trafiło kilkoro dzieci po "manualnym torowaniu głosek", które podczas zajęć wymiotowały(takie to normalne?panie ze szkoły krakowskiej zapewniają,że tak, taki odruch), u których następił regres w funkcjonowaniu, moczenie nocne, nasiliły się zachowania autoagresywne i agresywne- wszystko jest tłumaczone przez panie ze szkoły krakowskiej "fazą buntu". Rodzice jednak intuicyjnie wiedzieli,że aż tak drastyczna "faza buntu "być nie może, skoro dziecko nie chce już z rodzicem podejmować żadnych czynnośći, jest agresywne, przestraszone. Proszę mi uwierzyć,że nie łatwo jest na nowo w dziecku odbudować zaufanie do rodziców i do ludzi. Różne są dzieci, różnie reagują- patrzmy na nie podmiotowo. 

A jeszcze dodam cos

Terapie zaczęliśmy jak syn mial nie cale 2.5r, NIE UMIAŁ POWIEDZIEĆ NIC! ani jednego słowa, nie umiał zrobic papa, nie pokazywał palcem, o wszystko tylko wrzeszczał i ciągnął nas by pokazać nasza ręka

Moje dziecko po 6 tygodniach terapii Metoda Krakowska zaczęło powtarzać samogłoski, po kilku następnych słowa. Dzis jesteśmy po 2miesiacach i dziecko uzywa ok 15 slow (np. mama, tata, daj, auto, balon, lala, mis, pila itp) co najważniejsze używa ich do komunikacji!!!! do tego powtarza większość slow, tylko ze ich początki lub końcówki

Robi papa, cześć, rozkłada rece ze czegos nie ma, pokazuje palcem jak cos chce, jak cos ma fajnego to przynosi to do mnie zeby pokazac i sie pochwalic:)

I zanim zaczniecie cos krytykować to poczytajcie troche bo naprade warto:)

wiem ze trudno przekonać kogos o tak porostu bo jest tyle zlotych metod i srodkow ale nie krytykujcie jak nie widzieliście ani jednych zajec.

A to ze rodzica nie podobało sie ze dzieci plączą i sie buntują to jest to normalna sprawa.

Caly czas czytam  blogi o dzieciach prowadzonych metoda behawioralna, metoda opcji bądź jakimś innym sposobem i cóż rewelacji nie ma. Jak czytam o wielkim sukcesie Filpka/Tympka/Kacperka ito ktory w wieku 4 lat mówi 1sze słowa to sie za głowę chwytam i współczuje....

Dziecko ma najwieksza szanse gdy rozpoczyna terapie w wieku  2 lat a  nie 4!!!! 

Nie czytałam do końca wszystkich wypowiedzi ale rzuciło mi sie w oczy ze ktos chce uczyc dziecko piktogramów żeby sie z nim porozumiewać! no commets...ja będąc matka chce zeby moje dziecko mówiło a nie pokazywało obrazki...

Ja jestem bardzo szczęśliwa ze jesteśmy prowadzeni metoda krakowska:))))

po kilku zajęciach na których się bardzo buntował  moje dziecko zmieniło sie nie do poznania. Ono wie ze rodzice i terapeuta rządzi i trzeba stosować sie do ich reguł. Zaczął rozumieć świat, nie płacze w nowych miejscach i codziennie dochodzi mu nowe slowko badz umiejętność. I oczywiście nie jest to tylko dzięki tym kilku godziną u terapeuty (mamy wpaniala terapeutkę) ale naszej ciężkiej pracy. Codziennie ćwiczymy min. 2 godziny Metoda Krakowską w domu do tego ostro wzięliśmy sie za tzw naukę zycia. Koniec z wybiorczością jedzenia, jak mama gotuje to wszyscy jedzą. I tez byly plącze, wymioty i histeria. Ale po wprowadzeniu każdego nowego posilku w końcu mu przechodzi i dzis ładnie je zupy, kanapki. Jak sie zlituje nad nim teraz to w wieku 7 lat będzie jadł frytki z KFC i parówki (tak jak nie jedno dziecko z autyzmem). i wiele wiele innych rzeczy nad którymi pracujemy caly czas i na ktore sa niezbędne zeby dziecko funkcjonowało normalnie. Kilku letniego dziecka juz nikt nie utrzyma, nikt nie poprowadzi mu reki żeby zrobiło nowe zadanie nawet jak sie buntuje, nikt go nie przekona żeby zjadł kotleta...wszystkie zachowania będą tak głęboko utrwalone ze mozna tylko siąść i płakać...

Jak ktos ma jakies uwagi to chetnie poprosze o mądre slowa krytyki:)

pozdrawiam i kazdej mamie dziecka z autyzmem zycze takich sukcesow jak my:)

Nie chcialam nikogo urazic, chodzi tu o sytuacje jaka panuje w naszym kraju.

Sama napewno wiesz  ze jest nad czym plakac i wspolczoc. Kazdy z nas (rodzicow) musi walczyc sam o swoje bo nie ma takich instytucjo aby cos same od siebie pomogly. Lekarze nie maja zadnej wiedzy i dzieci czekaja dlugo na 1sza diagnze.

Mi nikt jeszcze nie pomogl, mimo ze tyle lat place ciezkie piniadze na NFZ, a sama naszczescie nie choruje to i tak z moich pieniedzy nie moge leczyc dziecka bo autyzm to bardzo specyficzna choroba leczona w specyficzny sposob.

Cos tam niby jest, jakies osrodki sa ale co to jest w porownaniu to potrzeb dziecka z autyzmeme?

ja czuje sie bezradna wobec tego wszystkiego

pozdrawiam i zycze wszystkim duzo sil i wytwalosci 

a co do metody to polecam z czystym sercem. Wiem ze ma glupia nazwe, nikt jej nie zna, opracowala ją jakas zwykla kobieta Z POLSKI, funkcjonuje glownie na poludniu Polski, dzieci sa w nij wrecz zmuszane na sile (na poczatku) to wspolpracy i wiele innych dziwnych rzeczy...

tez napewo bym podeszla z duzym dystansem jakby mi ktos tak na forum napisal...dlatego rozumiem wszystkich ktorzy nie moga sie przekonac.

Najlepiej umowic sie na wizyty to prof Cieszynskiej

my akurat bylismy u doktor Marty Korendo (ktora sama wydala wiele pozycji i pomocy do tej metody) 

Witam,

to miło, spodziewałam się raczej ataku, a tu proszę, takie zaskoczenie .

Pewnie, że jest trudno. Publiczne placówki, zarówno oświatowe, jak i służby zdrowia, pozostawiają wiele, bardzo wiele do życzenia ;są zupełnie nieostosowane do potrzeb naszych dzieci. Wszyscy to wiemy i wszyscy się z tym borykamy, dlatego wyobrażałam sobie, że na forum spotkam osoby, które świetnie rozumieją problem i przez pryzmat własnych doświadczeń będą życzliwie nastawione do innych. Zaskoczeniem dla mnie jest to, że w postach przewija się sporo wrogości i krytyki - piszę o ogólnej sytuacji na forum.

Z dystansem jestem nastawiona do wszystkich metod, o których istnieniu wiem od niedawna. Sama wiesz, że metod tych jest całe mnóstwo. Aby dostosować coś do potrzeb własnego dziecka, metody te, moim zdaniem, trzeba poznać. Potem można zdecydować. Nie znam metody krakowskiej. Nazwa nie jest głupia, jest normalna i od razu wiadomo skąd pochodzi . To, że stworzyła ją Polka, też nie skazuje tej metody na niepowodzenie, bo niby dlaczego? Fajnie, że tylu dzieciom pomaga. Ja jednak najpierw sobie poczytam, dowiem się tyle ile się da i może... z niej skorzystam, a może nie... w całości, lub w części.

Pomysł sam w sobie może być dobry. Zaczynamy od mowy, jednocześnie prowadząc działania w innych obszarach, może i tak... Sprawdzę to na pewno. Na dniach książka powinna do mnie dotrzeć .

Również powodzenia życzę .

Aha, i nie mam w zwyczaju krytykować coś, czego nie znam. Jeśli metoda krakowska pomaga Kubie, tzn. że dla Kuby jest dobra.

To dziekuje Bogu ze nie pracuje z takim czlowiekiem ja TY.

Nie wiem jak inni rodzice ale ja zdaje sobie sprawe ze slowa to nie komunikacja. Ze to tylko kropla w morzu potrzeb mojego dziecka.

Skad wiesz kiedy dziecko z autyzmem ktore nie umie komunikowac swoich potrzeb jest szczesliwe???

Ono bedzie szczesliwe jak nauczy sie zyc jak normalny czlowiek a zeby to osiagnac trzeba sie poswiecic i nie da sie tego zrobic z usmiechem na twarzy. Autyzm to choroba i leczenie jej jest ciezkie.

SKAD MASZ TE DANE ZE 30% DZIECI MA INTELEKT W NORMIE?? ile lat maja ksiazki w ktorych to czytales? 20-30?

A ty czytales cos o opcji? ile dzieci procz Kaufmana funkcjonuje dobrze dzieki tej metodzie??

Kazda metode nalezy kontynulowac w domu.

Szkoda ze w Polsce jest tyle takich ludzi ktorzy zatrzymali sie w miejscu i ciezko im zrozumiec ze autyzm teraz to calkiem inna choroba niz ten z przed 20 a nawet 10 lat.

Musze dodac ze w Polsce swiadomosc na temat autyzmu jest bardzo niska. Lekarze i terapeuci uwarzaja ze niestety mozg dziecka jest uszkodzony i nic sie nie da zrobic. Wedlug najnowszych badan w USA tylko niewielki odsetek dzieci z autyzmem to choroba wrodzona. Reszta spowodowana jest przez czynniki zewnetrzne, glownie rtec z ktora da sie walczyc. Tylko trzeba wiedziec jak. Poczytaj troche, glownie na zagranicznych stronach. Po Polsku tez juz coraz wiecej mozna znalesc.

Oczywiście ze autyzm to choroba i wiąże się z niepełnosprawnością ale ponawiam pytanie skąd masz te dane ze tylko 30% nie jest upośledzonych umysłowo?

skąd Ty wiesz jak mówi moje dziecko? Moje dziecko nie ma jeszcze 3 lat a w ciągu 6 miesięcy nauczyło się powtarzać i mówić praktycznie każde słowo. Składa  zdania z 2 i powoli 3 elementów. Komunikuje swoje potrzeby typu daj np. sok, mamo siadaj, Kuba nie idzie,Noga boli  i wiele innych adekwatnych do sytuacji. Jak nie wierzysz to mogę Cie zaprosić i zobaczysz na własne oczy.

 Czy faktycznie wszystkie te dzieci które spotkałeś po metodzie Krk mówiły jak roboty? Bo skąd masz taki stereotyp? Jeśli tak to musiały mieć kiepskich terapeutów. Dlatego tak często powtarzam że dobry terapeuta to podstawa.

 Nie wiem jak inni ale ja wole aby moje dziecko komunikowało się słowami i postanowiłam zrobić wszystko aby nie musiał używać innych alternatywnych środków. I udało nam się!

Potwierdziłeś moja tezę że w Polsce jest bardzo dużo terapeutów, którzy  po skończeniu studiów nie robią nic w kierunku douczenia się i opierają się na tym co nauczyli się np. 10 lat temu.

Wydaje mi się że nawet gdybym Ci podsunęła linki do najnowszych artykułów i książek na temat rtęci to byś je pewnie nie przeczytał skoro jak widać nie jesteś w temacie  i nie masz na ten temat zielonego pojęcia.

Masz rację (wybacz że na Ty ale myślę ze na forach i w internecie nikt się nie obrazi) tak też w tej książce pisze. Jednak czytam teraz tą strone i wnioskuje że pani Ewa musiała gdzieś kiedyś takie badani przeprowadzić, bo skąd wie ze akurat 70-75% a nie 76-80%?  W nawiasie umieszcza (zob. Pisula 2000) więc mogę sie domyślać że badania przeprowadziła wtedy. Całe 12 lat temu.

Polska to Polska i walka z autyzmem tutaj to niestety smutna rzeczywistość. Teraz jak jest internet to rodzice czytają i może jest łatwiej. Ale dawniej i niestety dzisiaj też, dzieci diagnozowane są za późno.

Ja uważam że kilkuletnie dziecko które zostało zdiagnozowane a terapia którą podjęło pozostawia wiele do życzenia nie ma szans na normalne funkcjonowanie i niestety upośledzenie umysłowe jest wpisane w jego rozwój.

Ja się nie dziwie p. Ewie P. która robiła badania ok 10 lat temu w Polsce że taki ogromny odsetek osób ma niepełnosprawność intelektualną.

Ale zastanów się jakby wyglądał wynik gdyby badaniu podano dzieci zdiagnozowane miedzy 2-3 rokiem żucia, poddane intensywnej odpowiedniej terapii. Do tego przebadane medycznie w celu wyeliminowania wszystkich czynników autyzmu (głównie rtęc, i zaburzenia jelitowe).

W Grait Plains Laboratory (USA) przebadano 200.000 dzieci z autyzmem i tylko  w 12 przypadkach autyzm spowodowało zaburzenia genetyczne. Daje do myślenia prawda?

takie sa wyniki, nawet jeśli sprzed 10 lat ,  ostanio podobne wyniki ukazaly sie tez w jakimś nowszym opracowaniu ale nie pamiętam gdzie wiec przytaczam akurat te. ufam w to że w obecnej sytuacji gdy diagnozuje się dzieci wczesniej nawet przed 2 rokiem życia szanse na, osiągnięcie lepszych umiejętności poznawczych są większe, jednak pracuje z dziećmi z autyzmem, mam takie które były diagnozowane w wieku 5 lat i takie któe dostały diagnoze w wieku  np 2 lat, intensywna praca może pomóc ale niektóych deficytów nie przeskoczymy. Smutne ale niestety prawdziwe

Witam,

zalogowałam się na tym forum po raz pierwszy, choć czytam posty już od jakiegoś czasu.

Jestem studentką III roku logopedii na Uniwersytecie Pedagogicznym. Uczę się tzw. "metody krakowskiej", którą bardzo szanuję i  stosuję na wolontariacie. Metoda przynosi widoczne efekty. Jednak nie o to mi tutaj chodzi.

Jak to mówi jeden z naszych wykładowców: logopeda musi pozostać sobą i prowadzić terapię tak jak czuje. Czasem intuicyjnie wprowadzam jakieś elementy, których się nie uczyłam na UP, do terapii dziecka i widzę, że coś dają. Np. zabawa z dzieckiem w "akuku"-  z radością patrzę jak dziecko podążą wzrokiem za ukrytym przedmiotem i cieszy się, gdy nagle się on pojawia. Albo spontaniczne udawanie różnych odgłosów, zauważam że wtedy dziecko powtarza je bez zachęcania i jakby naturalnie.

Nie chcę się stać ślepym wyznawcą jednej metody, bo wiadomo, że czasem ona może nie przynieść skutków i warto wtedy spróbować innej. Dlatego też proszę, polećcie mi jakieś wartościowe publikacje, artykuły, strony online na temat innych skutecznych metod, które sama mogłabym zweryfikować, a może użyć?