Opinie dotyczące uczęszczania dzieci autystycznych do szkoły ogólnodostępnej

Moim skromnym zdanie aby dziecko z autyzmem mogło chodzić do szkoły ogólnodostępnej zależy to głównie  od jego funkcjonowania. Znan chłopca z zespołem Aspergera który chodzi do szkoły ogólnodostępnej i daje sobie świetnie radę, choć w domu odreagowuje cały stres związany ze szkołą zachowaniami niepożądanymi, które się nasilają. Jednak jest chłopcem który lubi szkołę. Ja uwazam że dzieci z autyzmem w szkole ogólnodostępnej nie będą miały stworzonych odpowiednich warunków do prawidłowego rozwoju. Rzeczywiscie wszystko zależy od nauczyciela prowadzącego czy będzie miała czas na indywidualne podejście przy grupie klasowej 25 osób. Jeśli chodzi pani o prawidłowe relacje i naukę w grupie społecznej to może wyjściem jest szkoła z oddziałami integracyjnymi i nauczycielem wspomagającym to daje większe mozliwości indywidualnego podejścia. Jestem nauczycielem pracujacym w szkole specjalnej dla autystów i muszę przyznać że warunki które daje taka szkoła to całkowite indywidualne podejsci do dziecka są to klasy 2 osobowe autystyczne, choć trudno jest nauczyć dzieci w klasie 2 osobowej prawidłowych relacji społecznych które daje szkoła z oddziałami integracyjnymi. Pozdrawiam

Mój syn ma Zespół Aspergera. Dobrze znosił pobyt w przedszkolu i w "zerówce" (w tym samym przedszkolu). Problemy zaczęły się gdy trafił do klasy I w dużej szkole publicznej, gdzie wszyscy wiedzieli jakie są jego potrzeby edukacyjne, ale nikt nie potrafił tego uszanować. Okres I - III był to dla nas horror, mimo terapi psychologicznej, sensorycznej, logopedycznej - nie potrafił sobie poradzić z hałasem i nietolerancyjnymi rówieśnikami.

W IV klasie trafiliśmy do małej szkoły publicznej, liczącej 21 dzieci w klasie integracyjnej. Mój syn znalazł tam spokój i zrozumienie, otoczony opieką fachowców z przeciętnego ucznia stał się jednym z najlepszych w klasie. Edukację w klasie IV zakończył świadectwem z czerwonym paskiem, a teraz w V klasie będzie miał średnią 5,1.

Wszystko zależy od pedagogów, atmosfery w szkole, doświadczenia wychowawcy i nauczyciela wspomagającego oraz dojrzałości i tolerancji rówieśników.

Przedszkole to był 4 letni horror, panie zachowywały się jakby miały problem ze zrozumieniem wypowiedzi, były sytuacje, gdy dziecko moczyło się i wpadało w histerię, bo w przedszkolu było straszone ciemną piwnicą. Dwie pierwsze klasy szkoły podstawowej były jeszcze większym horrorem. Dodam, że dziecko od 5 r.ż. miało myśli samobójcze. Nauczycielka miała pretensję, że dziecko się wyłącza na lekcjach, że nie pracuje, miała pretensję, że nie przynoszę zwolnień lekarskich za pojedyncze nieobecności (np. wizyta u endokrynologa). Dziecko stało się kozłem ofiarnym, niejednokrotnie nauczycielka wyciągała dziecko z ławki na środek klasy i mówiła "Patrzcie, nie uczy się, nie chce się uczyć", a dzieci się śmiały lub dziecko zostało pobite . Później przeżyliśmy horror z nauczycielką z nauczania indywidualnego, która darła się i krzyczała na moje dziecko. Podnosiła głos też na mnie,  ale ona krzyczy i wyzywa dzieci w szkole masowej,co jakoś nikomu nie przeszkadza.

Czesto tak źle mamy przygotowanych do pracy z dziećmi nauczycieli i pedagogów. U pedagoga szkolnego moje dziecko było tylko raz, w gimnazjum. Dopiero pani dyrektor gimnazjum okazała się normalnym, ludzkim dyrektorem. Poradnia pedagogiczno-psychologiczna to osobny temat :( 

Nauczanie indywidualne z odpowiednimi nauczycielami przyniosło pozytywne efekty i było niejako wybawieniem.

System edukacji to droga krzyżowa dla rodzica dziecka autystycznego, szczególnie gdy trafii na brak rzetelności i profesjonalizmu, a także brak etyki zawodowej.

Przeżyliśmy 4 lata horroru w przedszkolu,  6,5 lat w podstawówce, teraz za nami dwie klasy gimnazjum.

U mnie problem polegał na tym, że ja z dzieckiem pracowałam po 12-16 godzin dziennie. Były okresy, że nie było pooprawy i nie zanosiło się. Nie mówił ok. półtora roku, po ćwiczeniach w domu, zaczął echolalią. Dzisiaj jest łatwiej, bo są dyktafony,  komputery; wtedy to były rarytasy. Pediatra kazała czekać, aż zacznie mówić. Większość sygnalizowanych zachowań bagatelizowała.

Trafiłam też do pop.... pani psycholog,która jest dyrektorem ośrodka dla dzieci niepełnosprawnych - ta stwierdziła, że stan mojego dziecka to moja wina, bo wychowuję go sama i to wynika z moich zaburzeń emocjonalnych i braku konsekwencji wychowawczej.

Chyba tylko fakt, że w tym czasie studiowałam pedagogikę nie pozwolił mi się załamać, a spojrzeć na nią jako osobę niegodna wykonywania zawodu psychologa klinicznego.

Psychiatra szprycował młodego psychotropami, po których zamiast być wyciszony- był pobudzony. Nie miał doświadczenia, nie potrafił postawić diagnozy, doczytać.

W końcu trafiłam do specjalistycznej poradni i normalnych ludzi i postawiono diagnozę autyzm wczesnodziecięcy.

Trwało to tak długo, bo ja z dzieckiem w domu pracowałam, nie mogąc liczyć nawet na Poradnię Pedagogiczno-Psychologiczną, która uparcie twierdziła, że to nie autyzm.

Ciężko jest wytłumaczyć niektórym nauczycielom specyfikę autyzmu, niektórzy "przyzwyczajali się" cały rok szkolny.

Jest lepiej, bo dziecko jest samo, nie wyłącza się już, uczy się.

Ostatnia klasa gimnazjum to również będzie nauczanie indywidualne. Podejrzewam,ze nic się nie zmieni w tym zakresie i średnią zrobi tak samo. Musi zdobyć zawód i iść do pracy, bo za te parę stów od państwa ZDECHNIE, nie umrze- bo umiera się z godnością.

Chyba, że nie dożyjemy, bo dziecko skończyło 16 lat i przy stopniu lekkim nic się nie nalezy nawet zasiłek pielęgnacyjny, przy stopniu umiarkowanym nalezy się tylko zasiłek pielęgnacyjny, a przy znacznym pielęgnacyjny i świadczenie.

Ja go wychowuję sama, ojciec jest całkowicie pozbawiony władzy i nie utrymuje z dzieckiem kontaktów. Nie mam nikogo kto zająłby się dzieckiem pod moją nieobecność. Dziecko nie wpuści i nie wypuści nauczycieli i nie umówi się z nimi, gdy wypadną im jakieś sprawy, itp.

Na razie odbiorę orzeczenie i zobaczę.

Musisz z nim dużo ćwiczyć,to najlepszy okres tak do 6-7 lat, najwięcej sie nauczy.

Mój walił głową w ścianę, miał napady autoagresji,do 7 r.ż. tłumaczyłam mu co ktoś powiedział, bo nie rozumiał,wstanach zdenerwowania włączał się i nie kodował wypowiedzi, ja patrząc na niego - widziałam,ze nie rozumie. Pierwszy test na IQ, który udało sie przeprowadzić wyszedł świetnie ( a ja myślałam, że nie będzie dobrze).

Przyznam, że nie wiem jak będzie później.  Moim życiowym celem jest usamodzielnienie go na tyle, na ile będzie to możliwe. To państwo nie rokuje opiekuńczości i godności.  Musiałabym się sklonować,jedna pracowałaby,a druga pilnowała dziecka.

Moje dziecko modelowało zachowania innych i musiało mieć takie zachowania dawkowane pod kontrolą, odpadały turnusy,grupowe rehabilitacje itp.

Jeśli chcecie Panie się czegoś więcej dowiedzieć na temat takiej szkoły to chętnie odpowiem na pytania... Pozdrawiam

Vishion kochana będzie dobrze głowa do góry, pisałam juz o Emilce którą poznałam i ona tez chodzi do szkoły masowej i naprawdę przełom u niej był w zerówce i pierwszej klasie wiec u Was też pewnie tak będzie:)

trzymam za Was kciuki, ja będe to przeżywac za 2 lata dopiero

koniecznie napisz we wrzesniu jak mały sie odnalazł itd

a jak go zapisywałas do szkoły to byla jakas rozmowa? jakis komentarz co do autyzmu małego?

Ja poszłam syna zapisac do "0" i nic nie mówiłam o chorobie po miesiacu poszłam na rozmowę do pani dyrektor. Byłam bardzo mile zaskoczona rozmowa z Pania dyrektor, byłam przygotowana na odsyłanie mnie do szkoły specjalnej czy cos takiego, nastawiałam sie na słowa ze dla mojego dziecka nie ma miejsca . Okazało sie że pani dyrektor jest pedagogiem specjalnym więc nie musiałam jej tłumaczyc co to za choroba, pytała w jakim jest stanie, czy jest bardzo zamkniety w sobie itp. : Liczyłam jednak na to że przed wrzesniem spotkam sie jeszcze raz z pania dyrektor i pania nauczyciel syna żeby im dziecko przedstawic, opowiedziec o nim. troche trzeba o nim wiedziec np o jego eholali nie jest bardzo problemowa i bardzo nasilona ale czasem syn domaga sie zeby jakies słowo po nim powtórzyć, zazwyczaj to jakies jedno wybrane jak np: czerwone stoimy;. Niestety wszystkie te rozmowy dopiero we wrzesniu.

Mam bardzo duzo nadzieji że bedzie dobrze tylko sami wiecie jak to jest. Jak moje dziecko jest zemna w domu nikt by nie powiedział że ma autyzm, jest grzeczny, słucha się, robi wszystko o co poprosze, jest samodzielny sporo mówi ale jak tylko wyjdziemy na klatke zmienia sie nie do poznania. Jak bym mogła to bym z nim z domu nie wychodziła Ale trzeba wyjść do świata i nauczyc syna w nim zyć a ludzi nauczyć życ z nim.

To wszystko nie zmienia faktu że na sama myśl o szkole mam mdłości i zaciska mi sie żołądek. Nie pamietam kiedy sie tak bałam:(

Można jeszcze załatwić Specjalistyczne usługi opiekuńcze,nie wiem jak wygląda obecnie sprawa z asystentem ucznia niepełnosprawnego.Może zapytaj w kuratorium oświaty.

http://www.niepelnosprawni.pl/ledge/x/81103

Vision- a nie chcialas jeszcze odroczyc nauke o rok?

Ja jakbym miala wybor to bym zdrowego 5 letniego dziecka nie poslala a co dopiero z autyzmem.

JA napewno poczekam rok dluzej.

W tym czasie moglabys zapisac synka do przedszkola I uczyc go zostawac samemu dluzej. Rok to kupa czasu, napewno przystosuje sie bardziej, wiele sie jeszcze nauczy I do szkoly moze pojdzie sam? On ma dopiero 5 lat.

Szkoda ze klasy takie duze…ale niestety Polska

Powodzenia zycze!

Do żadnego przedszkola go przyjąć nie chcieli do szkoły go przyjeli bo musieli. Moje dziecko potrwafi cały dzien wołac do dzieci. bardzo lubi byc wśród dzieci i czasem sie z nimi bawi. Wydałam sporo kasy na prywatne przedszkole żeby chociaz 2 razy w tygodniu po 2 godziny mógł byc z dziecmi. Mysle że nie mogłam go zostawic w domu wśród dzieci bedzie sie lepiej rozwijał.

Do agamy jestem z wykształcenia i zawodu bo troche pracowałam nauczycielem 1-3 i przedszkola więc jestem po środku jestem rodzicem i nauczycielem i rozumiem jak to jest nieumiec dotrzec do dziecka. Mialam okazje pracowac dziewczynka z zespołem downa. Nie wiedziałam co zrobic kiedy wpadła w szał jak mama poszła moje dziecko raz dwa bym uspokoiła bo wiem jak a tu obce dziecko i strach wogóle ja dotknąc przytulic, niechcialam jej wystraszyc ale tez nie moglam patrzec jak placze bo mi serce pekalo.

W przypadku takiego ucznia jak np z autyzmem aspargerem downem najlepiej jak najwiecej rozmawiac z rodzicami wypytywac o wszystko nawet male wydajace sie nie istotne szczegoły, porozmawiac z terapeuta jesli jest taka mozliwosc, zobaczyc jak dziecko z nim pracuje. W pani przypadku jest gorzej bo to juz młody człowiek ale warto rozmawiac i pytac rodzicow, jak to nasi terapeuci mowia rodzice to skarbnica wiedzy o dziecku.

Zycze powodzenia. Ja szykuje sie na jutrzejszy dzien, pierwszy dzien w szkole

I chodzimy do szkoły. Skończyłam studia a teraz zaczynam od nowa od zerówki. Nie ma opieki dla mojego dziecka wiec ja go pilnuje na zajęciach. Siedze kolo niego i mu pomagam. Wyczytałam na czym polega praca nauczyciela wspomagającego i nim własnie jestem dla swojego dziecka. A szkoła im to pasuje zwłaszcza dyrekcji. Która jak twierdzi bardzo duzo robi wsprawie syna tylko że jak tego nie widze nawet wychowawczyni dziecka tego nie widzi. To co według  dyrekcji   jest działaniem w sprawie to szkolenie nauczycieli na temat   IPET. Co jeszcze a no nic. Teraz czekam na spokanie z zespołem pedagogicznym. Ale za każdym razem słyszę  o tym że dziecko powinno być w płacówce do tego przystosowanej czyli u nas to przedszkole integracyjne ( 2 lata sie starałam o przyjęcie ale maja jednego autystyka i starczy) a p€zniej szkoła specjalna ( w naszym mieście w wiekszosci chodza tam dzieci z rodzin patologicznych które kompletnie nie radza sobie w nauce a ich zachowanie no cóż katastrofa a kadra nauczycielska nie słyszałam dobrego słowa o nich) Wiem że na wszystko trzeba miec czas że sa procedury ale dyrkcja o tym że syn ma autyzm dowiedziała się w kwietniu a dopiero teraz sie obudziła że trzeba coś zrobic, np przygotować indywidualny program nauczania.

Tak szczerze to sie poddałam jesli chodzi o rozmowy z dyrekcja,  bo to jest jak alenie głowa w mur. Poinformowałam szkołe zę w przyszłym roku nie bede siedziała w szkole a oni maja zrobic tak zeby moje dziecko miało odpowiednia dla swojego stanu drowia opieke.

Teraz mam zamiar zorganizowac rodziców autystyków, pokazać miastu że to nie dwoje czy troje dzieci że jest ich więcej i problem tej choroby rosnie nie maleje i musimy coś z tym zrobić, ta choroba może pojawic sie w każdej rodzinie.

Zobaczymy na ile starczy mi sił.

moja córcia chodzi do integracyjnego przedszkola państwowego,nie ma porównania ze zwykłym przedszkolem jeśli chodzi o kadrę,panie tam są po prostu ludźmi:).w przyszłym roku chcemy małą wysłać do zerówki integeracyjnej znajdującej się w szkole integracyjnej w naszym rejonie.Rozmawiałam już z panią dyrektor tej placówki i nie widzi żadnych problemów aby nasze dziecko nie poszło,tylko papiery muszę dostarczyć najpóźniej do końca marca.Uważam,że to dobry pomysł z tą zerówką bo przez rok chodzenia do niej przygotuje się do pójścia do 1 klasy,przyzwyczai się do budynku,pozna nowych przyjaciół,nie wskoczy na gorącą wodę tak jakby poszła od razu do 1 kl.,albo została jeszcze w przedszkolu.pozdrawiam wszyskich:):)

Vision, napisałaś pismo do Dyrekcji i burmistrza, powołując się na rozporządzenia dotyczace przygotowania do szkoły, od wrzesnia 2011, o powołanie zespołu w szkole i dostosowanie sposobu pracy z dzieckiem do jego mozliwości?

Na takie pismo musi szkoła odpowiedziec, a później mozna zawalczyc dalej, czy syn ma orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego z PPP?

Widzisz, jesli masz takie problemy ze szkołą, to powinnas niestety z Tą szkołą rozmawiać tylko na pismie, powołujac się na konkretne ustawy i rozporządzenia.

Wcale nie mozesz być pewna, że w innej szkole bedzie lepiej.

Dojazd za darmo jest tylko komunikacją miejską i to razem z dzieckiem, pkp, pks jest znizka 78%, też razem z dzieckiem, chyba, że bedziesz miała zaświadczenie ze szkoły, że jesteś opiekunem dziecka niepełnosprawnego i codziennie je dowozisz, ale to tez nie wszyscy kontrolerzy i kierowcy respektują.

A ja miałam problemy, jak wracałam sama po zawiezieniu syna.

Ale co mam pisać? Mam walczyc o klase integracyjną? Jedna z mam przysłała mi bardzo ciekawy lin:

http://www.dzieci.org.pl/forum/index.php

Ja sie już poddałam. Moja miejscowość jest  BARDZO ZACOFANA jesli chodzi o autyzm. Będe sie starała teraz o ten dowóz mam czas do wrzesnia nastepnego roku.

Jak to miejscowość - jeśli to nie tajemnica. Także jestem z mazowieckiego i borykam się z podobnymi problemami - miałem nawet sprawę w sądzie rodzinnym za nieposyłanie dziecka do szkoły - bo jak go posyłać do placówki która nie spełnia wymagań jeśli idzie o zajęcia z takimi dziećmi?