Czy mozna pokonac autyzm??

a Mnie i mojemu mężowi wydaje sie ze sie da rok temu nasz mis był w swoim swiecie dzis odblokował sie zaczyna składac zdania z tym ze szukam wszystkiego co sie da i mieszkam  w małej miescinie gdzie dostep mamy zaden !

Moje kochane dziecko jest na terapii juz ponad rok. Ponad rok pracujemy z nim wspólnie z terapełtami i są ogromne postepy zaczoł mówić choc jeszcze to nie jest taka mowa jaka powinna byc u 4 latka ale sie komunikuje i nie z łości że go nie rozumiemy powie co chce i to mnie bardzo cieszy. Mamy problem z jego fiksacjami ale jakos z tym walczymy i mogłaa bym powiedziec że jest super ale wystarczy jakaś sytuacja niby nic a on tak to przrzyje że cofamy sie o kilka miesiecy i musimy przez  2tygodnie albo i miesiac spowrotem wszystko nadrabiać. Wiem że są dzieci po których nie widac że były chore a sa i takie dzieci które wygladaja na bardzi uposledzone a inne sa bardzo agresywne. Autystyczne dzieci sa bardzo różne nie spotakałm 2 takich samych albo bardzo podobnych. Tak naprawde nikt nie wiem jakie bedzie jego dziecko jak dorosnie. Wiadomo kazdy by chciał wiedziec jednak musimy czekac na odpowiedz i przy tym bardzo ciężko z dzieckiem pracowac. Ja zadaje sobie codziennie pytanie o przyszłośc mojego syna to chyba normalne ale zaraz po tym biore sie do roboty wyciagamy sprzęty i zaczynaja sie nasze domowe zajęcia. Chce wiedziec że zrobiłam wszystko co mogłam, na co było mnie stac zeby syn  byl jak najlepiej przygotowany do dorosłego zycia. Co bedzie zobaczymy. Mam nadzieje ze będzie dobrze

Przeczytałam Wasze historie i chciałam tylko dodać mały apel, chociaż nie, ogromny apel. Z tego co wywnioskowałam piszą tu Mamy głównie maluszków, więc może będzie wydawał się on na wyrost, ale PROSZĘ by tyle czasu co na terapię poświęcały Panie rozwijaniu samodzielności swoich dzieci.

Pewnie niektóre z was obruszą się "jak to przecież to jest ewidenta część procesu terapeutycznego!" no niby tak, ale z doświadczenia wiem (pracuję z dorosłymi osobami z autyzmem), że jest ona baaardzo zaniedbywana:

- bo jak zrobię za niego/nią to jest szybciej, a trzeba pojechć tam i tam, a jeszcze ludzie się będą gapić, a ja jestem zmęczona - święta prawda, ale z drugiej strony naprawdę żal serce ściska, gdy widzę , że gdyby  dwudzistoparoletni mężczyzna (elokwenty, na wysokim poziomie edukacyjnym)  został sam w domu to umarłby z głodu, bo nie umie sobie sam zrobić kanapki.

Żeby nie kończyć tak pesymistycznie to na szczęście jest też druga strona medalu (ta złota - wiem, bo widziałam ) i życzę wszystkim Wam byście kiedyś dostały go od swoich dzieci. Pozdrawiam.