Czy dziecko wcześniej mówiące kilka słów, znów zacznie mówić?

Regres mowy jest zawsze niepokojący - powinna Pani koniecznie iść do specjalisty, a czekając na wizytę  intensywnie stymulować komunikację z dzieckiem, na wszelki wypadek. 

Bez sensownej terapii raczej są małe szanse by mały zaczął spontanicznie mówić (chociaż jak to w autyzmie bywa niczego nie sposób na 100% zapewnić) znam osobę, która nigdy już nie przemówiła, ale znam i osobę, która bez terapii stosownej dla osób z autyzmem (autyzm został zdiagnozowany dopiero w dorosłym życiu) zaczęła spontanicznie mówić w wieku 5 lat, chociaż wcześniej nastąpił podobny regres - ale to raczej wyjątek potwierdzający regułę.

Nie licz na to,  że "samo się naprawi", działaj!!!

Witam,

mój synek też mówił, bardzo wyraźnie, nazywał obrazki w książeczkach, nawet recytował wiersze.... Dużo mu czytałam. Potrafił kończyć każde zdanie lub wers z ulubionych bajek czy wierszy... Piękne czasy;-). Po ukończeniu trzeciego roku życia zasób słownictwa zaczął się ograniczać, wiersze zaczęły mu się mylić między sobą, w czwartym roku pozostało kilka spontanicznie używanych słów, którymi komunikował swoje potrzeby... Jednak nadal potrafi powtórzyć wszystko i na tym bazujemy. Pomalutku zaczyna używać coraz więcej słów ze zrozumieniem. Zgadzam się z przedmówcami, zastosowanie odpowiedniej terapii może spowodować, że chłopiec znów zacznie się komunikować. To trwa..., ale warto, o tym przecież żadnego rodzica nie trzeba przekonywać. A to że uparty, z naszymi dzieciaczkami tak już jest. Może upór wynika ze strachu przed czymś nieznanym, a może jest jedną ze stereotypii... Początek terapii mojego synka polegał na uczeniu się spokojnego siedzenia przy stoliku choćby przez 5 minut. Oj nie było łatwo, złościł się i prężył. A teraz... uczy się dzielnie. Rozpoznaje na obrazkach wiele rzeczowników, trochę czasowników, nauczył się wiele różnych rzeczy . Pracy jest co niemiara, ale są też efekty. No i później praca z dzieckiem też przebiega łatwiej. Powodzenia .

Z twojego dość lakonicznego opisu stanu zdrowia dziecka wnioskuję, że nie ma jeszcze postawionej diagnozy. Na pewno konsultacja audiologiczna, może mały ma problemy ze słuchem. Dobrze jakbyś dziecko skonsultowała z psychologiem i psychiatrą dziecięcym,ale nie jakimś konowałem. Ja polecam Specjalistyczną Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną na ul.Sokolskiej 26 (Katowice),32 259 95 83. Nie wiem jak teraz, ale kiedyś trzeba było mieć skierowanie z Powiatowej Poradni.

Dla mnie twój opis jest sygnałem, że dziecko wymaga zdiagnozowania przez specjalistów.

W takim razie nie czekaj tylko działaj. Odpowiednio dobrana terapia i w miarę wcześnie może zagwarantować poprawę.

Mogą to być zaburzenia ze spektrum autyzmu.

Dodam tylko, żebyś nie dała się zbyć tekstami w stylu ,że trzeba czekać, że masz schizy, że to normalne.

Jak mój syn miał 4 lata trafiłam z nim do psycholog klinicznej, która nota bene jest dziś dyrektorem ośrodka dla dzieci niepełnosprawnych w Radzionkowie. To była porażka. Ja szukając pomocy jeździłam po całym Śląsku. Już wtedy syna wychowywałam sama,bo były mąż okazała się nieodpowiedzialnym palantem, który zresztą syna nie widział ponad 6 lat. I co wpisała w kartę, że to mój brak konsekwencji wychowawczej i problemy emocjonalne,bo go wychowuję w niepełnej rodzinie, są przyczyną jego stanu zdrowia,a zaburzenia integracji sensorycznej są banalnym problemem.

Mój syn ma zdiagnozowany autyzm wczesnodziecięcy. Nie zawsze należy się sugerować "specjalistami", bo możesz trafić na niedouczonego konowała. A uwierz mi, że takich to na pęczki spotykałam na swojej drodze.

Trudno odpowiedzieć,wszystko zależy od symptomów. Dzieci autystyczne mogą być poruszone jakąś sytuacją,przeżywać to- m.in. autoagresja,rozdrażnienie, a potem jakby dojść do siebie np. na dwa dni i znowu coś je wytrąci z równowagi i tak w koło.

Są rodzice, którzy nie chcą widziećpewnych rzeczy, bo nie. Potem jak już sądiagnozy to jest płacz nad rozlanym mlekie, bo za późno.

Pediatra mojegio syna jak przyniosłam jej diagnozę, że ma autyzm wczesnodziecięcy nakrzyczała na mnie, że to nie jest to, że lekarz się pomylił. Długo musiałam jej tłumaczyć. Dla niej autyzm to był klasyczny Zespół Kannera. Nie wiedziała, że są inne. Zresztą nie ona jedna, panie z Poradni Pedagogiczno -Psychologicznej wykazały się daleko posuniętym dyletantyzmem w tym zakresie.

Więcnie tylko rodzice nie widzą pewnych rzeczy,"specjaliści" również.

Współczuję Pani, że w tej sytuacji nie ma Pani wsparcia w rodzinie.

 polecam książkę prof. Jagody Cieszyńskiej

Wczesna diagnoza i terapia zaburzeń autystycznych. Metoda Krakowska.

Janek

Mój też był nadruchliwy, przestał mówić po źle leczonym zakażeniu Candida albicans- rozpoznanym przez lekarkę konowała jako zapalenie gardła. Ampicylina go prawie zabiła,zadziałała jak pożywka -młody przestał chodzić,ruszać się, pusty wzrok. Wcześniej dużo mówił mama, baba,daj , idź i inne.

Kazali mi czekać. Nie czekałam. Przykładałam mu dłoń do krtani i powtarzałam tym samym tonem np. lampa, stół. Po 8-10 godzin dziennie. Nauczyłam go pokazywać co chce ,wskazywał dłonią, palcem. Po ponad roku pojawiły się pierwsze wyrazy z echolalią. Potem pojedyncze słowa i zdania. Jak nie chciał powiedzieć co chce, nie dostawał tego. "Powiedz...." było naszym chlebem powszednim bardzo długo. Powiedz dzień dobry, powiedz daj itd.

Może gdybym czekała nie mówiłby dzisiaj. Wkurza mnie takie "Proszę czekać". A jak się nie doczekam ktoś mi zwróci stracone np.dwa lata.

Mamo Szymka Twoja teściowa jest złym człowiekiem i kiedyś jej los za to odpłaci.