czy dziecko z autyzmem moze zaczac mowic po 7 roku zycia ?

Witam serdecznie, bo to mój pierwszy tutaj wpis:)

Mój syn ma diagnozę od ponad 4 lat i włąśnie zaczyna mówić. W lipcu kończył 8 lat. M problem z niektórymi głoskami i zamiast "T" mówi "K", ale mowa jego jest spontaniczna, bez zadawania pytań. Oglądamy rodzinny film, a on nagle: "ooo, bacia". Gdybym jakiś czas temu uwieżyła tym, którzy mówili mi, że tej mowy już nie będzie, to pewnie bym sobie odpuściła. A tak coś już ma i nawet, gdyby miało na tym stanąć, to i tak super.

Pozdrawiam

Beata

Jeśli dziecko kiedykolwiek mówiło (nawet pojedyncze słowa), prawdopodobieństwo, że mowa jeszcze się rozwinie istnieje (oczywiście nie piszę tu o płynnej mowie) jednak nie zakładałabym że nastąpi to spontanicznie. Jeśli dziecko nigdy nie wypowiedziało nic, to brakuje mu niejako "potencjału startowego" i tu raczej nie ma możliwości "przemówienia'. Chociaż autyzm jest tak specyficzny, że naprawdę trudno tu o jakieś kategoryczne "zawsze" i "nigdy"   Myślę, że warto zwrócić uwagę jeśli chodzi o niemówiące osoby z autyzmem, że bardzo ważne jest by wypracować taki system komunikacji, by w przyszłości osoba taka mogła porozumieć się za jego pomocą nie tylko z osobami najbliższymi czy terapeutami, które doskonale zna i one ją znają. Niby banał, ale z doświadczenia wiem jak taka dorosła osoba trafia do nowego ośrodka (wiecznie przecież nie będzie w szkole) i jest dramat, nerwy i stres, bo są problemy z komunikacją.  Ktoś kiedyś niedopatrzył skorygowania tego, że np: drapanie się po głowie nie oznacza powszechnie, że chce się teraz ogląda telewizję, a przy wstępnym wywiadzie czasami to umyka, bo wydaje się najważniejsze poinformować o sposobach komunikowania "ja chcę pić" czy "ja chcę siku" .                                                                             

Nie znam się na metodach logopedycznych, ale co słyszę to po pierwsze, że pani Wianecka Ameryki nie odkryła, a po drugie, jak pisze 'Anonim' problem leży w awersyjności metody...

"Potwierdzają to zresztą uzyskiwane rezultaty terapeutyczne, na przestrzeni 30 lat."

Gdzie mogę zapoznać się z tymi rezultatami?

Artykuły m.in. na temat autyzmu są do pobrania bezpłatnie, na stronie Konferencji...

http://www.konferencje-logopedyczne.pl/?act=show&cId=download&l=pl

W przyszłym tygodniu ukaże się drukiem pierwsza książka prof. Cieszyńskiej na temat autyzmu.

Wiedza zgromadzona przez terapeutów Szkoły Krakowskiej, stanie się dostępna dla każdego.

Janek

rozbijaj spokojnie, są osoby nieprzemakalne na wiedzę i nic na to nie można poradzić.

Janku, jesteś nielogiczny, dlaczego brak danych statystycznych usprawiedliwiasz moją teoretyczną "nieprzemakalnością na wiedzę"?

Czy nie uczciwiej byłoby napisać np. "nie znam danych z badań ale znam jakościowe efekty działań "szkoły krakowskiej"  (tu przydałby się przykład)?

To dosyć prostackie, żałosne i infantylne  zarzucać komuś w dyskusji miałkość intelektualną w momencie gdy brakuje argumetnów merytorycznych.

A co do materiałów konferencyjnych, do których podałeś link, to naprawde trudno mi się dopatrzeć w nich gdzie konkretnie podane są rezultaty podjętej terapii daną metodą? (być może nieuważnie je przeglądnełam, jeśli tak to poproszę o skorygowanie)

Naprawdę daleko mi od bezrozumnego atakowania kogokolwiek za to, że "wyznaje" taki model terapii a nie inny, raczej staram się o niej dyskutować, ale jednocześnie bardzo ważna jest dla mnie odpowiedzialność za słowo, więc jeśli piszesz, że

"Potwierdzają to zresztą uzyskiwane rezultaty terapeutyczne, na przestrzeni 30 lat."

bądź przygotowany na to, że ktoś powie "sprawdzam" , a jeśli wtedy Twoim jedynym argumentem jest czyjaś "nieprzemakalność na wiedzę" to sam sobie ładujesz rękę do nocnika. Pozdrawiam.

Ja się właśnie zastanawiałam, czy Janek dostaje prowizję od p. Wianeckiej za każdego klienta z forów internetowych

Najbardziej spektakularny przykład efektów terapii metodą krakowską jest opisany w książce o której wspominałem. Jest tam cytowana korespondencja mamy Jasia z prof. Cieszyńską dotycząca sposobu terapii i jej postępów w okresie od kwietnia do grudnia ub. roku. Chłopiec przebył w tym czasie drogę od wypowiadania kilku pojedyńczych słów, do niemilknącej "papli".

Rezultaty osiągnięte Metodą Krakowską na przestrzeni 30 lat, to setki osób niesłyszących, które mogły się kształcić dzięki nabyciu języka werbalnego. Wtedy problem autyzmu nie istniał, a przynajmniej nie na taką skalę.Obecnie metoda  zastosowana do terapii małych dzieci m.in. z zaburzeniami autystycznymi daje również bardzo dobre rezultaty.

Jeżeli rzetelnie podchodzisz do sprawy wiedzy, to bez trudu znajdziesz wszelkie publikacje prof. Cieszyńskiej dotyczące budowania systemu językowego.

Pisząc o nieprzemakalności bardziej miałem na myśli niedoszłego "noblistę" z "frąborka".

Exstenso, zapewniam cię, że p. Wianecka nie potrzebuje  pomocy ze strony twego forum dla zdobywania nowych dzieci do terapii. Nie ma u niej żadnych wolnych terminów w tym roku.

Janek

No właśnie - niesłyszących. Czy naprawdę uważasz, że osoba niesłysząca i osoba autystyczna to jest to samo?

Owszem, tak uważasz Ty i tak uważają logopedzi "szkoły krakowskiej" - a jest to nonsens stuprocentowy. Dlatego twierdzę, że w temacie autyzmu wasze umysły są dziewicze jak atole na Pacyfiku.

Czy diagnozują afazję lub alalię, czy autyzm -  logopedzi szkoły krakowskiej mają jedną receptę, te same ćwiczenia, to samo podejście. Dokładanie konkretów do zdjęć, zdjęć do obrazków, obrazków do etykiet - czynność mechaniczna, stolikowa, bez przełożenia na życie, bez opracowanego treningu komunikacyjnego.

I nie mów, że nie prawda, bo mam akurat kilka opinii i programów sygnowanych pieczęcią prof. Cieszyńskiej, rozmawiam sobie z rodzicami o tym jak prowadzą w domu ćwiczenia "metody krakowskiej", widziałem także parę filmów z ćwiczeniami w gabiniecie p. Wianeckiej - więc wnioski moje wysnuwam na podstawie faktów i relacji samych zainteresowanych.

Zresztą - w materiałach, które sam polecasz do lektury - wyraźnie jest napisane w jakich zaburzeniach "metoda" ma być używana, wszystko w jednym worku: afazje, autyzm...

Nie wiem, kim jesteś z zawodu, ale z pewnością nie pedagogiem, czy psychologiem. Nie, dobór terapii nie zależy od koloru tęczówki, zależy od wielu czynników. Nie będę ich wymieniał, bo nie mamy płaszczyzny merytorycznej. Po prostu nie wiesz o czym się wypowiadasz. Powyższy text o tęczówkach dykredytuje Cię jako partnera w rozmowie na tematy związane z terapią.

To jest insynuacja. Drugi minus dla Ciebie.

- Nie znasz się.

- Używasz argumentów ad personam, insynuacji.

A czy ktoś to kwestionuje? Nie masz aparatu pojęciowego, który pozwoliłby Ci zrozumieć jedną podstawową zależność, tj. tę, że mowa NIE RÓWNA się komunikacja.

Ja nie przeczę, że dziecko w wyniku treningu krakowskiego zacznie wypowiadać sylaby, słowa czy nawet całe konstrukcje. Ja twierdzę, że dziecko autystyczne w wyniku treningu krakowskiego ma bardzo małe szanse  na opanowanie umiejętności funkcjonalnej  KOMUNIKACJI z otoczeniem.

Głuchego nauczysz etykietykiet to będzie się od razu spontanicznie komunikował za pomocą pisma.

Dziecko autystyczne nauczysz etykiet, to nie będzie się spontanicznie komunikowało, mimo znajomości etykiet.

Bo są RÓŻNICE w przyczynach leżących u podstaw deficytu komunikacyjnego.

Czy łapiesz różnicę?

Hahaha. Twoja ignorancja powala z nóg.

1. Programy nie są dla terapeutów, tylko dla dzieci.

2. Nie, programy nie muszą siłą rzeczy być stolikowe.

3. W niektórych przypadkach ćwiczenia stolikowe to nawet nie zbrodnia, to błąd.

Ale w świetle tego co piszesz zupełnie nie dziwi mnie program dla dziecka 2-letniego autorstwa pani prof. C. zakładający niemal wyłącznie ćwiczenia stolikowe. 

Otóż informuję że naturalnym środowiskiem dziecka 2-letniego nie jest stolik. Naturalnym środowiskiem dziecka dwuletniego jest podłoga i zabawa.

Kolejna insynuacja. Nie martw się o moje dochody. Martw się o swoje.

Niewybredne ataki to Twoja domena. Ci, którzy mają cierpliwość z Tobą korespondować używają argumentów merytorycznych i domagają się tego samego od Ciebie.

Po próżnicy, nie jesteś w stanie argumentów dać, bo nie znasz się po prostu. Jesteś zwyczajnym naganiaczem.

To jest mój ostatni post do Ciebie skierowany. Jak już powiedziałem - brak Ci kompetencji do dyskutowania na temat terapii dzieci autyzmem.

pozdrawiam

I brak wiedzy wychodzi panie Janku

Radzę poddać się terapii wg. szkoły krakowskiej, bo nie posiada pan umiejetności czytania ze zrozumieniem. Chętnie zobaczę efekty na forum, byłby pan żywym przykładem skutecznoći metody

Od 8 lat pracuje różnymi metodami ( wiodącą jest metoda behawioralna) rozwijajac mowę, a przede wszystkim komunikację dzieci z autyzmem, a także alalią. Miara moich kompetencji są moi pacjenci, z których zdecydowana większość komunikuje się za pomocą mowy i aby osiągnąc ten cel nie muszę wykręcać dzieciom buzi, ściskać rąk czy szczypać. Są skuteczniejsze i nieawersyjne metody rozwijania mowy o czy panu jak i przedstawicielom szkoły krakowskiej niewiele wiadomo.

A motyw dla którego sie wypowiadam, to zwrócenie uwagii na kwestię przemocy w stosowanej w szkole krakowskiej terapii i kształcenie w tym duchu kolejnych logopedów. A obiektywna ocena metod, o której pan pisze to farsa, o czy świadczą opinie logopedów kończących krakowską uczelnię.

Nie neguję całkowicie podejścia prof. Cieszyńskiej, jest ono wbrew pozorom bardzo zbliżone założeń terapii behawioralnej Neguje natomiast całkowicie metody stosowane prze panią Wianecką swoje merytoryczne uwagi już zdążyłam wygłosić Bo w przeciwieństwie do pana zanim wyrobię sobie zdanie na temat takiej czy innej metody, poznaję ją dobrze przynajmniej od strony teoretycznej, również uczestnicząc w konferencjach.

Radzę panu zapoznać się z innymi podejściami, bo tylko wtedy w sposób obiektywny jesteśmy w stanie ocenic jaka metoda nam odpowiada a jaka nie, a przede wszystkim, która z nich jest skuteczna. Brak wiedzy na temat różnych metod  uniemozliwia nam wybór tego, co danemu dziecku na poszczególnych etapach terapii jest potrzebne. Ślepo ufając jednej słusznej metodzie zaczynamy dostosowywać do niej dziecko, a powinno byc odwrotnie.

I z zakersu neurobiologii też powinien pan doczytać,a w szczególności mechanizmów uczenia się, bo odnoszę wrażenie, że nie bardzo rozumie pan to, co sam pisze.

Co do nieskuteczności terapii behawioralnej, proszę zapoznać się z badaniami http://seab.envmed.rochester.edu/jaba/

I zeby już sie pan nie kompromitował na forum brakiem elementarnej wiedzy na temat metod stosowanych w terapii mowy w ujęciu stosowanej analizy zachowania, zapraszam :

http://www.ptpb.pl/sympozjum2011/

Syn pewnego aktora francuskiego zdiagnozowany autyzm ciezki po trzech latach tej terapii intensywnej wyszedl tak ladnie na prosta,ze az podziw bierze.Super jest ta metoda bo mobilizuje dzieciaki do postepow i to duzych.Dziecko autystyczne nie wyleczymy z autyzmu,ale nauczymy go wielu rzeczy potrzebnych mu do zycia w spoleczenstwie.A to ze robi sie to za pomoca rekompensaty? to tak jakby ktos chodzil za darmo do pracy  lub wiedzac ze za dobra prace otrzyma premie nic nie robil .W tej metodzie mobilizuje sie dzieci tak samo jak pracownika do pracy za pomoca nagrody i jest to najnormalniejsze w swiecie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

kto o tym wie?

ponoć anonimowe posty miały być już blokowane na tym forum.

nie mam zamiaru odpowiadać anonimowym kłamcom i oszczercom.

Janek

Doremi terapia autyzmu jest skomplikowanym procesem, a na jego efekty wpływa wiele czynników, między innymi poziom rozwoju intelektualnego dziecka, wiek w jakim rozpoczyna terapię, kompetencje specjalistów, intensywność i rodzaj metod terapeutycznych, głębokość zaburzeń autstycznych, a także współpraca rodziny ze specjalistami. Wypadkowa tych czynników wpływa na ostateczne efektywność terapii. Jedno dziecko robi kolosalne postępy, a drugie osiąga niewiele, mimo tego, że prowadzi ich ten sam terapeuta,tą samą metodą. Każde dziecko ma inne możliwości rozwojowe, inną sytuację rodzinną. Trudno oczekiwać podobnych postępów u dzieci w normie intelektualnej i z upośledzeniem np. umiarkowanym. Również kompetencje terapeutów stosujacych daną metodę są bardzo zróżnicowane.

 Dla rodzica wybór metody jest trudnym zagadnieniem, szczególnie na początku terapii, zanim zorientuje się w dostępnych mozliwościach. To co istotne to sprawdzenie, czy skuteczność danej metody ma potwierdzenie w rzetelnie prowadzonych badaniach naukowych. Na stronach forum dostępny jest ranking różnych metod terapii.

Pozdrawiam i życzę wytrwałości i szybkich rezultatów

Równiez nie mam na uwadze dzieci głęboko upośledzonych i jestem zdecydowanym zwolennikiem metod ABA, głównie ze względu na ich skuteczność. Niestety obecnie jest wiele nieskutecznych metod w terapii autyzmu, które są bardzo promowane, dlatego piszę o konieczności uzyskiwania rzetelnych informacji na temat metody przed jej zastosowaniem, po to aby nie marnować czasu i mozliwości rozwojowych dziecka.

Witam,

Testowaliśmy program TheGrid podczas projektu "Komunikacja drogą do poznawania i rozwoju". Daje duże możliwości wspierania komunikacji z użyciem interaktywnych plansz do komunikacji, jak pisał lotny_umysł. Oprócz tego umożliwia tworzenie mini-aplikacji dla dzieci/osób, które nie są w stanie obsługiwać komputera w tradycyjny sposób. Za pomocą PCS można stworzyć odtwarzacz muzyki, filmów czy umożliwić dziecku wysyłanie maili pisanych PCS'ami. Pozwala także na prowadzenie rozmów telefonicznych - układamy treść z piktogramów a syntezator mowy wypowiada tekst. To tylko wycinek możliwości jakie daje ten program. Generalnie jednak na pewno nie jest to narzędzie dla osób początkujących w alternatywnej/wspomagającej komunikacji i kompletnie nieobytych z obsługą komputera. Dla małych dzieci i początkujących użytkowników zdecydowanie lepszy jest program BoardMaker. Wraz z różnymi peryferiami (komunikatory  itp.) daje duże możliwości wspierania rozwoju komunikacji.

Pozdrawiam

Joanna Ławicka

ps.: na całym świecie metody wspierania komunikacji u dzieci z autyzmem w oparciu o systemy obrazkowe są szeroko stosowane i dają świetne efekty. Niestety u nas dominuje podejście, że najważniejsza jest mowa. A tak, jak niektórzy pisali w tym wątku - mowa to nie komunikacja. Jeżeli dziecko zaczyna się komunikować, prawdopodobieństwo, że będzie mówiło jest ogromne. Jeżeli dziecko z autyzmem zaczyna mówić - szanse, że będzie się komunikować są nadal niewielkie. Chyba, że komunikacja to tylko zgłaszanie własnych potrzeb.

Panie Janku - jestem osobiście oburzona Pana stwierdzeniem o "tarzaniu się po podłodze z piktogramami". W ten sposób dowodzi Pan, że nie ma pojęcia o terapii dzieci z autyzmem. Polecam niniejszy materiał: http://www.cudotworca.org/2011/02/wsparcie-dla-dzieci-z-autyzmem/

Pozwolę sobie także zacytować nastolatka z wysokofunkcjonującym autyzmem. Świetnie mówiącego nastolatka. Bez echolalii, prawidłowo gramatycznie. Z problemami w komunikacji (nie miejsce na to, by tłumaczyć różnice). Chłopiec ten powiedział do mnie tak: "czy możemy na następnych zajęciach użyć kolorowych piktogramów. Myślę, że wtedy to lepiej zrozumiem." Dlaczego tak powiedział? Bo obraz jest naturalną formą myślenia osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. Czy się to komuś podoba, czy nie. Proponuję poczytać książkę "Myślenie obrazami" Grandin Temple. Pouczająca lektura.

Terapia behawioralna nie pomaga części dzieciom, ale wiele z kolei zyskuje naprawdę dużo. Problem z terapią behawioralną jest  po pierwsze taki, że część osób tytułujących się terapeutami behawioralnymi skończyło jedno czy dwa szkolenia i nie ma uprawnień do jej stosowania i często stosuje nieprawidłowo, dwa terapia behawioralna nie uczy spontanicznego posługiwania się nabytymi umiejętnościami. Mimo to w wielu przypadkach terapia behawioralna zwłaszcza na początku daje efekty.

Problem z metodami behawioralnymi jest ten, że większość terapii się na nich opiera, tylko nie zawsze świadomie. No i niezbyt konsekwentnie.  Nie ma nic gorszego niż opowiadanie bzdur na temat metody jeśli się jej dobrze nie poznało - a to niestety przykład Cieszynskiej. Na konferencji sama przyznaje, że nie czytała nic na temat metody, a opiera swoje zarzuty na oglądaniu "jakichś" zajęć. Po tym forum widać, że oglądając te same zajęcia, można mieć bardzo różny pogląd na ich temat.

To nieprawda, że ABA nie uczy spontanicznych zachowań - tylko nie jest je tak łatwo zaplanować i zaprogramować, ale to juz kwestia terapeuty. 

Po 7 roku życia jeszcze może mówić, znam chłopca, ktory zaczął mówić mając 13 lat (wcześniej posługiwal się piktogramami). Znam dziewczynkę, która zaczynała metodą MTG w wieku 7 lat i nie dało to żadnych rezultatów. Znam dzieci zaczynające od MTG w strasznym stresie i bardzo ładnie mowiących i komunikujących się po roku czy dwóch. To są kwestie tak indywidualne, że nie ma nigdy łatwych odpowiedzi i nie wszystko zależy od doboru terapii. 

Panie Janku, dziiwię się Pana zapalczywości. Byłam na konferencji dwa lata temu i słyszałam wszystko co mówiła Pani Cieszyńska. 

Nie jestem zwolenniczką ABY tak jak ona wygląda w niektórych ośrodkach, ale wiem jak wygląda na świecie, jak się zmienia i jakie są nowe tendencje. 

Książkę kupiłam i przeczytałam i takich glupot jak na temat teorii umysłu dawno nie udało mi się wyczytać. Na tej zasadzie to i mój pies ma teorie umysłu bo nauczył się mną manipulować. Dziecko dostaje w ABie nagrodę za nic? Nigdy sie z tym nie spotkałam. Dziecko zawsze dostaje jedzenie? Nigdy nie stosowałam jedzenia, bo nie miałam takiej potrzeby. Ale Cieszyńska sama stwierdza w książce, że czasem stosuje cukierki... Ja niestety nie mogę, bo wszystkie dzieciaki sa na diecie.

Nie da się zaplanować zachowań spontanicznych? A dlaczego nie? Jeśli bawiąc się z dzieckiem pociągiem nagle go schowam, bo chcę nauczyć dziecko, żeby zaczęło pytać czy prosić samo - spotkaniczna reakcja? jak najbardziej, zaplanowana? jak najbardziej, ABA - jak najbardziej, jeszcze w wydaniu z lat sześćdziesiątych, chociaz jako przykład działania znajdzie pan taki osób w wielu terapiach, które mówią, że nie maja nic wspólnego z behawioryzmem.

Nie uważam się za kapłankę, bo jestem otwarta na inne metody i ciągle szukam. To Cieszyńska na koniec swojej konferencji kazała słuchaczom "nieść kaganek dobrej nadziei do ludzi" - to trochę brzmiało jak  tworzenie wyznawców, a nie uczenie metody. Ale ja lubię elementy metody krakowskiej i wiele rzeczy stosouję - bez MTG i uscisku kontrolowanego, bo nie ma nic gorszego niż strach w oczach własnego dziecka. I oczywiście może mi pan powiedzieć, że niektóre sie nie boją i niektóre nawet lubią, a może jeszcze że cel uświęca środki - ale dla tego odsetka, który nie lubi i się boi, nigdy nie zdecydowalabym się na stosowanie tych metod.