Autystyczny Gracjan i praca magisterska

Zgadzam się z Tobą:) Autyzm to nie choroba(zwyczajnie nie wstawiłam cudzysłowu:) ) Zgadzam się też, że temat autyzmu jest oklepany a net jest pełen informacji na temat tego zaburzenia(tyle, że mnie to naprawdę interesuje...)

 Nie zgodzę się jednak  z tym, że "papierek" nie pomoże mi w udzieleniu Gracjankowi pomocy. Teraz nie mam kwalifikacji do tego, żeby sie nim zajmować, ale prosze mi uwierzyć, że przez czas, kiedy mogłam pracowac z tym dzieckiem, mały zrobił postępy! Nadmienię, że nie chodzi tu tylko o jego dojrzałość społeczną, procesy myślowe itd, ale o to, że temu dziecku zwyczajnie brakuje opieki. Ojciec jest życiowo niezaradny i niwydolny wychowawczo. Matka widziała synka kilka razy w życiu....Jeśli zdobędę tytuł magistra, zdobędę  wiedzę, ale również stanie przede mna wiele innych możliwości. Chodzi o to, że mając dyplom w kieszeni, będe mogła dalej sie rozwijać, ale również zajmowac sie chłopcem- to ważne, bo mały już sie do mnie przyzwyczaił i polubił:)

Chcę mu pomóc- z całego serducha;)

Nie, monikao - temat nie jest banalny jeżeli mówimy o  problemach rodziców i dzieci. Ale jest łatwy i banalny z punktu widzenia pisania pracy magisterskiej. Możesz oczywiście negować, to co mówię, ale na 10 znanych mi osób piszących prace (lic i mgr) na temat autyzmu 7 pisało o doświadczeniach rodzin. Jest łatwy, bo łatwa jest każda praca opierająca się o rozmowę, wywiad - pół biedy, jeszcze jeżeli autor pokusi się o na prawdę rzetelną (co jest trudne i wówczas mamy zestawienie: banalne ale trudne) analizę jakościową. Gorzej, że w 99,9% znanych mi prac tego typu opierało się o ankiety, które analizowano na zasadzie "większość rodziców (56%) doświadczyło.....", "mniejsza część rodzin deklaruje(45%), że w sytuacji odczuwała ze strony ..... to i tamto". Przy czym, kiedy się wykona mały wysiłek intelektualny i zbada te wyniki metodami statystycznymi, to okazuje się, że między 56% a 45% w danej grupie nie ma żadnej istotnej statystycznie różnicy.

I nie mogę się zgodzić na stawianie równania między tym, co dzieje się w życiu Twojego syna, czyjejś córki, czy w życiu rodziców wszelkich synów i córek a tym, co w pracach magisterskich i licencjackich tworzy się na potrzeby dyplomu. To bywa bardzo banalne, niezależnie od tego, jak niebanalne są faktyczne przeżycia konkretnych ludzi. I właśnie takie badania, ankietowe, często oparte o ankiety w sieci - prowadzą do banalizacji problemów żywych ludzi. Bo robią z nich papierowe dane procentowe. To już zdecydowanie lepiej napisać dobrą książkę w rodzaju "Kaj uczy się mówić" czy "Płacz bez łez". To są cenne pozycje literatury, dają cenną wiedzę, pozwalają zerknąć na problemy od tej innej, bardziej osobistej strony życia.