Badanie stężenia rtęci we krwi u dzieci z diagnozą autyzmu

Badanie stężenia rtęci u dzieci z diagnozą autyzmu i u dzieci rozwijających się z prawidłowo w programie CHARGE

Tłumaczenie abstraktu artykułu opublikowanego w czasopiśmie Environmental Health Perspectives w styczniu 2010 (Environ Health Perspect. 2010 Jan;118(1):161-6.)

,,Blood Mercury Concentrations in CHARGE Study Children with and without Autism."
Autorzy: Hertz-Picciotto I, Green PG, Delwiche L, Hansen R, Walker C, Pessah IN.
 

Wstęp: Wyniki niektórych badań wskazywaly na podwyższone stężenie rtęci (Hg) we krwi pacjentów z autyzmem w porównaniu z pacjentami bez zaburzeń rozwoju. Badacze porównali całkowite stężenie rtęci we krwi u dzieci z autyzmem (AU) oraz dzieci ze spektrum autyzmu (ASD) ze stężeniem rtęci u prawidłowo rozwijających się dzieci (TD), oceniając rolę różnicy w ilości spożywanych ryb przez dzieci.

Metody: Program CHARGE (ang. The Childhood Autism Risk from Genetics and the Environment) objął dzieci w wieku 2-5 lat. 452 dzieci podzielono na trzy grupy: (i) 249 dzieci AU/ASD, (ii) 60 dzieci bez diagnozy AU/ASD z opóźnieniem rozwoju (DD) oraz (iii) 143 dzieci rozwijających się prawidłowo (TD). Przeprowadzono wywiad z matkami dzieci dotyczący diety, leczenia i innych czynników oddziałujących na dziecko. Poziom rtęci we krwi mierzony był za pomocą spektrometrii masowej z plazmą sprzężoną indukcyjnie. Przeprowadzono analizę regresji liniowej wielorakiej.

Wyniki: Ilości spożywanych ryb znacząco wpływały na całkowite stężenie rtęci. Dzieci z pierwszej grupy, z diagnozą autyzmu lub diagnozą spektrum jadły mniej ryb od pozostałych grup. Po uwzględnieniu ilości spożywanych ryb oraz innych źródeł Hg, poziom rtęci we krwi u dzieci z diagnozą autyzmu lub diagnozą spektrum był podobny do tego występującego u dzieci rozwijających się prawidłowo (p = 0,75), również u dzieci nie jedzonych ryb (p = 0,73). Dzieci z drugiej grupy, z opóźnieniem rozwoju miały niższe stężenie rtęci od pozostałych dwóch grup. Amalgamaty stomatologiczne u dzieci żujących gumy lub zgrzytających zębami prognozowały wyższy poziom rtęci we krwi.

Wnioski: Po uwzględnieniu czynników dietetycznych i innych czynników wpływających na poziom rtęci we krwi, całkowite stężenie Hg było podobne u dzieci pierwszej (AU/ASD) i trzeciej grupy (TD). Niższy poziom rtęci u dzieci z opóźnieniem rozwoju bez diagnozy autyzmu ani zaburzeń spektrum autyzmu mógł być przypadkowy. Jednak należałoby również uwzględnić różnice metaboliczne. Ponadto badanie nie uwzględniało roli wczesnej ekspozycji na rtęć w etiologii autyzmu, ponieważ zależności mierzone były u dzieci, które już otrzymały diagnozę.


* Zdjęcie zostało zrobione przez: clix, Brazil